آفتاب که بالا میآید، بوی قندِ سوخته و روغنِ نیمهنباتی ت
آفتاب که بالا میآید، بوی قندِ سوخته و روغنِ نیمهنباتی تمام دالانهای قدرت را برمیدارد. سینیِ بزرگِ مسین، وسطِ سفرهی ترمه لنگر انداخته؛ لبریز از باقلواهای یزد و کلوچههایی که رنگِ رخسارشان از رانتِ آردِ دولتی زرینتر است. اما این سفره، میزبانانِ ناخوانده دارد؛ مگسهایی با بالهای نازکِ لرزان و سرهایی آشنا که هر کدام، داستانی از رطبخوردههای منبرنشین دارند.حاجآقا با آن عمامهی قجری و عبای شکلاتی، شالکمر بسته و مگسکشِ پلاستیکیِ سرخرنگ را گرفته دستش. نگاهش به سینی است و دلش به حالِ بیتالمالِ شیرین میسوزد. مگسها اما دور شیرینی میچرخند؛ یکی وزوزکنان از «اصلاح» میگوید، آن یکی از «انتقادِ سازنده»، و دیگری مدام بالبال میزند که: *«اجازه بدهید سهممان را از شیرهٔ این دیگ برداریم!»حاجآقا برآشفته؛ ریشِ سپیدش از خشم میلرزد، عینکِ تههاستکانیاش روی بینی جابهجا میشود و داد میزند:«ای ناسپاسان! این حلوا برای مرثیهخوانیِ مستضعفان پخته شده، نه برای پاتوقِ شما و وزوزِ روشنفکریتان! این شیرینی مالِ بیتالمالِ خونین است، با بالهای کثیفتان روی آن ننشینید!»مگسها اما ککشان نمیگزد. یکیشان با سرِ پولادین روی لبهی باقلوا مینشیند، دستهایش را به هم میمالد و ریزریز میخندد:«حاجآقا! دعوا نکنید. شیرینی هرچه شیرینتر باشد، مگسها هم حریصترند. شما مگسکش را بالا ببرید، ما هم نسلدرنسل روی این دیس رژه میرویم. مگر دیگِ شما بیمگس هم میشود؟ ما بال نداریم، بالپروازِ شما ماییم!»مگسکش فرود میآید؛ هوا را میشکافد، اما فقط هوا را میزند. شیرینی لگدمال میشود، سینی خرد میشود، و حاجی میماند و یک دنیا مگس که حالا روی پیشانیِ خودِ او نشستهاند و عرقِ سردِ استبداد را میمکند. دیگ همان دیگ است، حلوا همان حلوا؛ فقط دستها عوض شدهاند و مگسکش، کارآمدترین ابزارِ مشروعیتزدایی در عصرِ فقر و شیرینیِ قاچاق است.
- ۲۴۶
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط