رمان: آخرین رقص در قصر

رمان: آخرین رقص در قصر
#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲
Part_21
فصل دهم: باغی دور از تاج
A Garden Far from the Crown
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
یک سؤال ساده
سونگمین پس از مدتی قدم زدن، به سمت چان برگشت.
— می‌تونم یه سؤال بپرسم؟
— امروز ظاهراً روز سؤال پرسیدنه.
— اگر دوست ندارید جواب ندید.
چان سر تکان داد.
— بپرسید.
سونگمین کمی مکث کرد.
— شما خانواده دارید؟
چان قدم‌هایش را آهسته کرد.
برای لحظه‌ای، نگاهش از سونگمین فاصله گرفت.
— نه.
سونگمین متوجه تغییر حالش شد.
— متأسفم. نمی‌خواستم...
— اشکالی نداره.
چان دستش را روی لبه‌ی سنگی حوض گذاشت.
— مدت زیادیه که تنها زندگی می‌کنم.
سونگمین آرام پرسید:
— تنهایی رو دوست دارید؟
چان به او نگاه کرد.
— بهش عادت کردم.
سونگمین لبخندش را محو کرد.
— عادت کردن با دوست داشتن فرق داره.
چان برای چند لحظه ساکت ماند.
بعد نگاهش را به سونگمین دوخت.
— شما همیشه این‌قدر خوب سؤال می‌پرسید؟
سونگمین لبخند کوچکی زد.
— فقط وقتی واقعاً بخوام جواب رو بدونم.
چان خنده‌ی آرامی کرد.
— پس شاید یه روز بیشتر براتون تعریف کنم.
سونگمین سر تکان داد.
— منتظر اون روز می‌مونم.
شیرینی‌های ممنوعه
در همان لحظه، صدای بلندی از پشت درختان شنیده شد.
— شاهزاده!
سونگمین چشمانش را بست.
— نه...
چان به سمت صدا برگشت.
آی‌ان از میان درختان بیرون آمد؛ در حالی که یک سینی شیرینی در دست داشت.
— پیداتون کردم!
سونگمین با تعجب گفت:
— آی‌ان؟ تو اینجا چه کار می‌کنی؟
(یه نکته ای بگم که سوالی براتون پیش نیاد، سونگمین قبلا آی‌ان رو دیده بود و آی ان هم سونگمین رو زیاد دیده بود)
آی‌ان سینی را بالا گرفت.
— شیرینی آوردم.
چان با ناباوری نگاهش کرد.
— تو از کجا وارد قصر شدی؟
— از در.
سونگمین خنده‌اش گرفت.
— این جواب رو قبلاً هم شنیدم.
آی‌ان با افتخار گفت:
— من مسیرهای قصر رو خیلی خوب بلدم.
چان به سینی نگاه کرد.
— این شیرینی‌ها برای کیه؟
آی‌ان مکث کرد.
— خب...
سونگمین یکی از شیرینی‌ها را برداشت.
— آی‌ان، این‌ها از آشپزخانه‌ی سلطنتی اومدن؟
آی‌ان لبخند زد.
— شاید.
صدای دیگری از پشت سرش آمد.
— آی‌ان!
هیونجین ظاهر شد.
— قرار بود فقط شیرینی‌ها رو تحویل بدی!
آی‌ان با اعتراض گفت:
— ولی من گرسنه‌ام!
چان دستش را روی پیشانی گذاشت.
— باورم نمی‌شه.
سونگمین خنده‌اش را رها کرد.
برای اولین بار در آن صبح، باغ آرام قصر پر از صدای خنده شد.
چیزی که باقی می‌ماند
پس از رفتن هیونجین و آی‌ان، چان و سونگمین دوباره کنار حوض ایستادند.
سونگمین به آب نگاه کرد.
— ببخشید. قرار بود روز آرومی داشته باشیم.
چان شانه بالا انداخت.
— روز بدی نبود.
سونگمین به او نگاه کرد.
— واقعاً؟
چان لبخند زد.
— شما خندیدید. فکر کنم همین کافیه.
سونگمین برای لحظه‌ای ساکت شد.
— آقای بنگ‌چان...
— بله؟
— وقتی با شما هستم، احساس می‌کنم لازم نیست همیشه مراقب حرف‌هام باشم.
چان نگاهش کرد.
— پس مراقب نباشید.
سونگمین لبخند زد.
— همین‌قدر ساده؟
— زندگی به اندازه‌ی کافی پیچیده‌ست. لازم نیست ما هم پیچیده‌ترش کنیم.
سونگمین نگاهش را به باغ دوخت.
— امیدوارم این روزها زود تموم نشن.
چان به او نگاه کرد.
— چرا باید تموم بشن؟
سونگمین لبخند آرامی زد.
و برای لحظه‌ای، هیچ‌کدام چیزی نگفتند.
نسیم ملایمی از میان درختان گذشت.
در باغی که از تاج و تخت فاصله داشت، دو نفر کنار هم ایستاده بودند.
یکی شاهزاده‌ای که می‌خواست برای چند ساعت خودش باشد.
و دیگری مردی که هنوز نمی‌دانست حضورش، چقدر برای آن شاهزاده اهمیت پیدا کرده است.
شاید بعضی داستان‌ها، درست در آرام‌ترین لحظه‌ها آغاز می‌شوند.

پایان فصل دهم

𓂃 ࣪˖ ִֶָ𐀔
«گاهی آرامش، نه در یک مکان؛ بلکه در کنار کسی پیدا می‌شود که اجازه می‌دهد خودِ واقعی‌مان باشیم.»