میخوام درد و دل کنم....

میخوام درد و دل کنم....

واقعا میتونم با تمام جونم حس کنم زندیگم وارد اون تایم جدی بودنش شده
همه چیز اونقدر جدی شده که بیشتر وقا یادم میره کی‌ام
یادم میره دوست دارم آرت بزنم‌؛ حتی یادم میره اول سال با ذوق یه دفتر نقاشی جدید خریدم.
الان دارم تمام ادمای دوروی دور و برم و میشناسم
ادمایی که جلو روم تظاهر به دوست بودن میکنن ولی پشت سرم چیزایی رو میگن که من حتی خودمم راجب خودم نمیدونستم
حس میکنم اون إلودیکای مهربون دیگه نمیهربونه
دیگه داره تموم میشه
داره خسته میشه
بخاطر تپش و درد قلبم کلی دارو و قرص میخورم و همین روی اعصابم خیلی تاثیر گذاشته
واقعاً دارم اذیت میشم این یه طرف و مشکلات رفاقتی و دوستام هم یه طرف
این از اون که بخاطر دوست‌پسرش رفت.....
اینم از یکی دیگه که فهمیدم پشت سرم کلی حرف میزده و هنوزم میزنه
و حتی مطمئنم بعدی ها هم دستشون رو میشه برام
زندگی سخت شده
جوری که باورم نمیشه اینجا پست گذاشتم و دلم میخواد باهاتون حرف بزنم
با شمایی که میدونم مشکلاتتون بیشتر از منه
شمایی که درد های بدتری رو دارید تحمل میکنید....
إلودیکا عجیب شده نه؟
دیگه مثل قبل خوشحال نیستم نه؟
لطفا صادقانه بهم بگید چه حسی از من میگیرید؟
واقعا من چجور آدمیم؟
مهربونم؟
اخلاقم خوبه؟
بنظرتون همون دختریم که سر اولین اوسیش که تونوبیو بود کلی خر ذوق میشد؟
من دیگه حتی به خودمم شک دارم....





"ماتیلدا تا ابد شخصیت مورد علاقه ی من تو این فیلم میمونه"
#شایدموقت