چنـدیسـت دیـوارهای این حصـار را پی کلمـات میکوبـم ،

چنـدیسـت دیـوارهای این حصـار را پی کلمـات میکوبـم ،
تـا راهی پـیدا کنــم بـرای نـوشتن از سرزمیـنی که شاهـد خـون و درد و اشـک و بغض و فـریاد و فـراق را ،

افسوس که دست و قلمم از نوشتن باز مانده اند و ذهنم در باب توصیف این مصیبت کبری ناتوان است و نقـش صــدای بغـض آلــود کودکـی را دارد که،
" نه می تواند بــگوید "
" نه می توانــد فرامــوش کند "
و "نه دل ِ مانــدن دارد "

کم نگفتــه اند و کم نخوانــدیم در بـاب آن غــوغای عظــیم و آن مصیــبت کبــری
آن واقعــه ســوزناک و آن فرهــنگ و هــدف اصــیل ِ ایسـتادگی در برابر ظـلم و پیروزی حق بر باطل ،

کم نگفـته اند و کم نشنیـده ایم .!
اما کم گذاشته ایم
کم گذاشته ایم از درک هدف و تلاش برای تغییر نگاه ،
کم گذاشته ایم از حصول شناخت پیام ناب و بر حق واقعه عاشورا ،

آری کـم گذاشتـه ایـم در این دنیـا ،

دنیـا ،دنیــای عجیــبی است.
دنیایی که در آن برای عباس امان نامه می آورند؛
برای مردی که دست هایش، سند مظلومیت شیعه است .
و من در شگفــتم که خون بهای دست های بریده ی عبــاس چیســت؟

الســلام علیکـــ یا ساقـــی عطاشـــی کـــربلا


#خاصترین