صدا میزنمتون هست های بی سبب
یه عده ظاهراً مفت‌بری از این صفحه رو با حق طبیعی خودشون اشتباه گرفتن!
بذارید چندتا چیز رو روشن کنم؛ من هر پست رو در همون روزهای انتشارش می‌سازم. کپی نمی‌کنم، از روی دست کسی نمی‌نویسم و محتوای بی‌هدف تحویل نمی‌دم. هر پست پشتوانه‌ای داره، هر انتخابی دلیلی و هر ادیتی منظوری. اینجا صرفاً تصویر و موسیقی کنار هم چیده نمی‌شن؛ هر اثر بخشی از یک فکره. امضای من پای تک‌تک‌شونه.
هیچ موسیقی‌ای رو صرفاً برای ریتم، میل رقص یا سرمستی ادیت نزدم. قرار نیست مخاطب فقط چند لحظه سرگرم بشه و رد بشه؛ خیلی از این محتواها برای مکث، تأمل و به فکر فرو رفتن ساخته شدن. همشون دلی‌ان، نه تولیدات تکراری و بی‌مغز برای پرکردن صفحه.
من نه برای لایک خواهش می‌کنم، نه برای کامنت و نه برای فالوو. تا امروز هم کسی ندیده که برای دیده‌شدن تمنا کنم. اصلاً کسی به من بدهکار نیست؛ نه لایک، نه فالوو و نه حمایت اجباری.
اما یک تفاوت اساسی وجود داره: حمایت نکردن با بی‌معرفتی فرق داره؛ دنبال نکردن با مفت‌بری فرق داره؛ مخالفت با توهین فرق داره و استفاده از اثر دیگران با صاحب اثر شدن!
بارها پست‌های دیگران رو بی‌منت، بی‌درخواست و بی‌توقع معرفی و تبلیغ کردم. نه قراردادی بستیم، نه معامله‌ای کردیم و نه چیزی خواستم. چون معتقدم اگر چیزی ارزش دیده‌شدن داره، نباید فقط به این دلیل که صاحبش من نیستم، نادیده گرفته بشه.
ولی ظاهراً بعضی‌ها تفاوت پیاز و سیب رو هم فراموش کردن!
از طرفی، با لحن طلبکارانه و حتی توهین‌آمیز کسانی مواجه می‌شم که جز لحظاتی لذت‌بخش چیزی از این صفحه نصیبشون نشده. بعضی‌ها نه‌تنها قدرشناس نیستن، بلکه انگار صاحب اثر باید بابت حضورشون ازشون عذرخواهی هم بکنه!
ربات گزارش‌ها فعاله؛ بلاک‌کردن‌ها رو می‌بینم. آنبلاک‌کردن و دوباره بلاک‌کردن‌ها هم از چشمم پنهون نیست. سکوت کردم، نه اینکه متوجه نباشم. بعضی‌ها هم ظاهراً تصور کردن این رفت‌وآمدها یواشکی انجام می‌شه و من ازش خبر ندارم!
خیلی‌ها بدون اینکه منو دیده باشن یا حتی بشناسن، رفتاری دارن که جز حسادت و پیش‌داوری دلیل قابل‌فهمی براش پیدا نمی‌کنم. خب، فدای سرم؛ به‌درک!
من ادعای تواضع ندارم و برای اثباتش هم نیازی به نمایش ندارم. خیلی‌ها دیدن که جواب توهین رو با لبخند و شوخی دادم. ذاتاً اگر مظلوم واقع بشم، خودم رو جر می‌دم که ظالم جلوه نکنم؛ چون عزت نفس دارم و نمی‌خوام برای اثبات مظلومیت خودم، به کسی ظلم کنم.
این با اون ریاکاریِ گرگ‌صفتانه‌ای که با اشک تمساح دنبال جلب حمایت و منفعت می‌گرده، زمین تا آسمون فرق داره.
من از کسی ترحم نمی‌خوام. اگر قراره کسی حمایتم کنه، ترجیح می‌دم از روی فهم و شناخت باشه، نه دلسوزی و معامله. اگر هم مخالفمی، باش؛ مخالفتت محترمه، تا وقتی که شعورت رو پشت توهین پنهان نکرده باشی.
این حرف‌ها رو هم قبل از هر چیز برای خودتون میگم؛ شاید کمی فکر کنید، تأمل کنید و قدرشناسی رو یاد بگیرید. چیزی به من اضافه یا از من کم نمی‌شه. اما اگر امروز متوجه نشید، ممکنه فردا چرخ روزگار چیزی رو بهتون نشون بده که به‌محض چشیدن تلخیش، اگر سهم من باشه، شبیه کارما یادتون بیفتم و یادتون بیاد که روزی کسی همین حرف‌ها رو بهتون گفته بود.
ضمناً بالاخره کسانی هم هستن که برای جذب لایک و فالوور، پست‌ترین صفت‌ها رو به خودشون می‌پذیرن. خودتون می‌بینید. بعضی‌ها حتی اگر پست‌های من رو بردارن و به اسم خودشون منتشر کنن، حاضر نیستن کوچک‌ترین نشانه‌ای از صاحب اثر باقی بذارن. نه تشکری، نه اشاره‌ای به منبع و نه حتی یک رفتار ساده که نشون بده هنوز چیزی به اسم وجدان باقی مونده!
عجیبه؛ نه فالوو کردن، نه تشکر کردن، نه کاری باهاشون داشتم؛ اما انگار طلبکارن! طوری رفتار می‌کنن که گویی من بابت کاری که اصلاً باهاشون نکردم، بهشون بدهکارم!
آره، بی‌شعور! دارم ازت عبرت می‌سازم تا فالوورهام بخندن و از امثالت الگو نگیرن. من با تواضع میگم آینه عبرتم؛ تازه جوونی و غرورم رو هم با وجود تمام این سرسنگینی‌ها کنار گذاشتم.
دِ عنتر! من پتانسیل سیگما داشتم، اما مگه سگتون شدم که این‌قدر پررو شدین؟!
از امروز به بعد مواظب رفتارتون باشید. به‌اندازه کافی صبوری کردم. صبوری من رو با بی‌خبری، تواضعم رو با ضعف و شوخی‌هام رو با بی‌عرضگی اشتباه نگیرید.
منم توی همین مملکتم؛ زیر همین فشار اقتصادی و اجتماعی. من هم مثل بقیه با مشکلات خودم دست‌وپنجه نرم می‌کنم. اما این فشار باعث نشد برای سبک‌کردن بار خودم، بیام روی دوش کسی؛ باعث نشد از دیگری مایه بذارم، حق کسی رو بخورم یا برای دیده‌شدن، شخصیت خودم رو حراج کنم.
ازم یاد بگیرید؛ آره، ازم یاد بگیرید!
ΞΔ
#سمائیل#خودایستا
#کارمائیل#ΞΔ
#نویسنده_چندمعنایی
بذارید چندتا چیز رو روشن کنم؛ من هر پست رو در همون روزهای انتشارش می‌سازم. کپی نمی‌کنم، از روی دست کسی نمی‌نویسم و محتوای بی‌هدف تحویل نمی‌دم. هر پست پشتوانه‌ای داره، هر انتخابی دلیلی و هر ادیتی منظوری. اینجا صرفاً تصویر و موسیقی کنار هم چیده نمی‌شن؛ هر اثر بخشی از یک فکره. امضای من پای تک‌تک‌شونه.
هیچ موسیقی‌ای رو صرفاً برای ریتم، میل رقص یا سرمستی ادیت نزدم. قرار نیست مخاطب فقط چند لحظه سرگرم بشه و رد بشه؛ خیلی از این محتواها برای مکث، تأمل و به فکر فرو رفتن ساخته شدن. همشون دلی‌ان، نه تولیدات تکراری و بی‌مغز برای پرکردن صفحه.
من نه برای لایک خواهش می‌کنم، نه برای کامنت و نه برای فالوو. تا امروز هم کسی ندیده که برای دیده‌شدن تمنا کنم. اصلاً کسی به من بدهکار نیست؛ نه لایک، نه فالوو و نه حمایت اجباری.
اما یک تفاوت اساسی وجود داره: حمایت نکردن با بی‌معرفتی فرق داره؛ دنبال نکردن با مفت‌بری فرق داره؛ مخالفت با توهین فرق داره و استفاده از اثر دیگران با صاحب اثر شدن!
بارها پست‌های دیگران رو بی‌منت، بی‌درخواست و بی‌توقع معرفی و تبلیغ کردم. نه قراردادی بستیم، نه معامله‌ای کردیم و نه چیزی خواستم. چون معتقدم اگر چیزی ارزش دیده‌شدن داره، نباید فقط به این دلیل که صاحبش من نیستم، نادیده گرفته بشه.
ولی ظاهراً بعضی‌ها تفاوت پیاز و سیب رو هم فراموش کردن!
از طرفی، با لحن طلبکارانه و حتی توهین‌آمیز کسانی مواجه می‌شم که جز لحظاتی لذت‌بخش چیزی از این صفحه نصیبشون نشده. بعضی‌ها نه‌تنها قدرشناس نیستن، بلکه انگار صاحب اثر باید بابت حضورشون ازشون عذرخواهی هم بکنه!
ربات گزارش‌ها فعاله؛ بلاک‌کردن‌ها رو می‌بینم. آنبلاک‌کردن و دوباره بلاک‌کردن‌ها هم از چشمم پنهون نیست. سکوت کردم، نه اینکه متوجه نباشم. بعضی‌ها هم ظاهراً تصور کردن این رفت‌وآمدها یواشکی انجام می‌شه و من ازش خبر ندارم!
خیلی‌ها بدون اینکه منو دیده باشن یا حتی بشناسن، رفتاری دارن که جز حسادت و پیش‌داوری دلیل قابل‌فهمی براش پیدا نمی‌کنم. خب، فدای سرم؛ به‌درک!
من ادعای تواضع ندارم و برای اثباتش هم نیازی به نمایش ندارم. خیلی‌ها دیدن که جواب توهین رو با لبخند و شوخی دادم. ذاتاً اگر مظلوم واقع بشم، خودم رو جر می‌دم که ظالم جلوه نکنم؛ چون عزت نفس دارم و نمی‌خوام برای اثبات مظلومیت خودم، به کسی ظلم کنم.
این با اون ریاکاریِ گرگ‌صفتانه‌ای که با اشک تمساح دنبال جلب حمایت و منفعت می‌گرده، زمین تا آسمون فرق داره.
من از کسی ترحم نمی‌خوام. اگر قراره کسی حمایتم کنه، ترجیح می‌دم از روی فهم و شناخت باشه، نه دلسوزی و معامله. اگر هم مخالفمی، باش؛ مخالفتت محترمه، تا وقتی که شعورت رو پشت توهین پنهان نکرده باشی.
این حرف‌ها رو هم قبل از هر چیز برای خودتون میگم؛ شاید کمی فکر کنید، تأمل کنید و قدرشناسی رو یاد بگیرید. چیزی به من اضافه یا از من کم نمی‌شه. اما اگر امروز متوجه نشید، ممکنه فردا چرخ روزگار چیزی رو بهتون نشون بده که به‌محض چشیدن تلخیش، اگر سهم من باشه، شبیه کارما یادتون بیفتم و یادتون بیاد که روزی کسی همین حرف‌ها رو بهتون گفته بود.
ضمناً بالاخره کسانی هم هستن که برای جذب لایک و فالوور، پست‌ترین صفت‌ها رو به خودشون می‌پذیرن. خودتون می‌بینید. بعضی‌ها حتی اگر پست‌های من رو بردارن و به اسم خودشون منتشر کنن، حاضر نیستن کوچک‌ترین نشانه‌ای از صاحب اثر باقی بذارن. نه تشکری، نه اشاره‌ای به منبع و نه حتی یک رفتار ساده که نشون بده هنوز چیزی به اسم وجدان باقی مونده!
عجیبه؛ نه فالوو کردن، نه تشکر کردن، نه کاری باهاشون داشتم؛ اما انگار طلبکارن! طوری رفتار می‌کنن که گویی من بابت کاری که اصلاً باهاشون نکردم، بهشون بدهکارم!
آره، بی‌شعور! دارم ازت عبرت می‌سازم تا فالوورهام بخندن و از امثالت الگو نگیرن. من با تواضع میگم آینه عبرتم؛ تازه جوونی و غرورم رو هم با وجود تمام این سرسنگینی‌ها کنار گذاشتم.
دِ عنتر! من پتانسیل سیگما داشتم، اما مگه سگتون شدم که این‌قدر پررو شدین؟!
از امروز به بعد مواظب رفتارتون باشید. به‌اندازه کافی صبوری کردم. صبوری من رو با بی‌خبری، تواضعم رو با ضعف و شوخی‌هام رو با بی‌عرضگی اشتباه نگیرید.
منم توی همین مملکتم؛ زیر همین فشار اقتصادی و اجتماعی. من هم مثل بقیه با مشکلات خودم دست‌وپنجه نرم می‌کنم. اما این فشار باعث نشد برای سبک‌کردن بار خودم، بیام روی دوش کسی؛ باعث نشد از دیگری مایه بذارم، حق کسی رو بخورم یا برای دیده‌شدن، شخصیت خودم رو حراج کنم.
ازم یاد بگیرید؛ آره، ازم یاد بگیرید!
ΞΔ
#سمائیل#خودایستا
#کارمائیل#ΞΔ
#نویسنده_چندمعنایی
- ۲۲۰
- ۲۳ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
