شاید بزرگترین فریب تاریخ این باشد که تمام بدیها را به

شاید بزرگ‌ترین فریبِ تاریخ این باشد که تمامِ بدی‌ها را به گردنِ شیطان انداختیم، در حالی که او در برابرِ تزویرِ آدمیزاد، فقط یک «آماتور» است.
تفاوت در اینجاست: شیطان وقتی نافرمانی کرد، پایِ حرفش ایستاد و نقاب نزد. اما انسان، جنایت می‌کند و آن را «عدالت» می‌نامد؛ غارت می‌کند و اسمش را «مصلحت» می‌گذارد؛ و به همنوعش زخم می‌زند در حالی که نقابِ «دلسوزی» بر چهره دارد.
شیطان فقط وسوسه می‌کند، اما انسان برایِ شرارت‌هایش «فلسفه» می‌بافد و برایِ گناهانش توجیهِ اخلاقی می‌سازد. ما یاد گرفته‌ایم چگونه زشت‌ترین کارها را در بسته‌بندیِ فضیلت به دیگران بفروشیم.
اگر روزی قرار باشد کسی درسِ فریب بدهد، آن شیطان نیست؛ او باید در مقابلِ انسانی که با نامِ «خدا» یا «عشق» یا «آزادی» دیگران را نابود می‌کند، زانو بزند و درسِ «حیله‌گریِ مدرن» را بیاموزد. ما تنها موجوداتی هستیم که می‌توانیم در حالی که قلبی سیاه داریم، چهره‌ای مقدس از خودمان به دنیا نشان دهیم.
آدم‌های خوبِ بی‌سیاست اغلب تنها می‌مانند، چون به جای «محاسبه»، با «دل» پیش می‌روند. در دنیایی که روابط گاهی شبیه به شطرنج است، صراحت و سادگیِ آن‌ها برای دیگران سنگین تمام می‌شود.
دلیل تنهایی آن‌ها ساده است:
۱. زبانِ بازی را بلد نیستند: آن‌ها به جای مصلحت، حقیقت را می‌گویند و در عصری که همه به تعارفات دروغین عادت کرده‌اند، صداقتِ محض گاهی گزنده به نظر می‌رسد.
۲. اهلِ استفاده‌ی ابزاری نیستند: برای آن‌ها آدم‌ها «هدف» هستند نه «پله». چون نان به کسی قرض نمی‌دهند تا سودی ببرند، در چرخه‌ی روابطِ منفعت‌طلبانه حذف می‌شوند.
۳. نقاب نمی‌زنند: آن‌ها برای جلب توجه، خودشان را سانسور نمی‌کنند.
تنهاییِ این آدم‌ها نشانه‌ی ضعف نیست؛ بلکه بهایِ «خودِ واقعی بودن» است. آن‌ها ترجیح می‌دهند در خانه‌ی تنهایی‌شان با وجدانی آسوده بنشینند، اما وارد بازی‌هایی نشوند که در آن باید ذره‌ذره‌ی اصالتشان را قربانی کنند.