ماه در پیش صورت تو مهی

ماه در پیش صورت تو مهی
کوه در پیش شوکت تو کهی

ترمه ترمه خمیده افتادند
پیش پای تو سرو های سهی

قیرگون کرده اند با اندوه
روز ما را دو چشمه ی سیهی

هی بریزد سلامتی سرت
چشم ما را اگر کنی قدحی

جسم و جان را بهانه ی وصلی
عهده دار فراغت شبحی

عرش غرق صدای واضح توست
چه بگویم به شک مشتبهی

هر ملک دیده سجده ام به تو را
مانده در حسرت چنین گنهی

پر نکرده دهان به نام شما
کوتهی کرده این جهان تهی

کم شمردم ز بی سوادی خویش
چون گدایی که مدح پادشهی

عفو کن کودک دِهی هستم
که شمارش نخوانده غیر دهی

بهر جبران روان کنم صد ضم
گه به خصم به دشمن تو گهی

قدمی رنجه کن به خس خس من
برگ خشکی فتاده ام به رهی

باید از تو به سمت تو برگشت
میشود راه را نشان بدهی؟

سید حسین حسینی میلانی

#سید_حسن_میلانی
#انجمن_ادبی_آغاز
#شعرخراسان
#شعرجوان
#شعرخوانی