.

.
🔻 وقتی «حق زندگی» فقط برای یک طرف ماجراست!

این روزها تصاویری از عقد علیرضا سپاهی، یکی از محکومان پرونده میدان علیخانی اصفهان، دست‌به‌دست می‌شود؛ با روایت‌هایی احساسی از اینکه «جوان بود»، «عاشق بود» و «تازه ازدواج کرده بود»...

اما یک سؤال ساده:

پس زندگیِ حسین رمضانی، سیدعلی خشوعی و دیگر شهدای میدان علیخانی چه؟

آن‌ها هم زندگی داشتند، خانواده داشتند، عزیز داشتند و کسانی چشم‌انتظار برگشتنشان بودند.

در ۱۸ دی ۱۴۰۴، چهار نیروی یگان ویژه در میدان علیخانی اصفهان به فیجه ترین شکل به شهادت رسیدند و پرونده قضایی این حادثه تشکیل شد. درباره جزئیات و مسئولیت افراد، روایت‌های متفاوتی منتشر شده، اما اصل جان‌باختن ( شهادت )این چهار نفر قابل انکار نیست.

حالا سؤال اینجاست:

چرا وقتی نوبت به محکوم پرونده می‌رسد، «زندگی»، «عشق» و «آینده» پررنگ می‌شود؛ اما وقتی نوبت به قربانیان می‌رسد، انگار خانواده و زندگی آن‌ها به حاشیه می‌رود؟

اگر زندگی مقدس است، برای همه مقدس است؛
نه فقط برای کسی که روایتش با ما همدلانه‌تر است.