شعر زیبا و پر مفهوم مولانا در دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۱۱۲۹

شعر زیبا و پر مفهوم مولانا در دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۱۱۲۹ از زیباترین ابیات عرفانی مولوی است:

هر که شود صید عشق، کی شود او صید مرگ؟
چون سپرش مه بود، کی رسدش زخم تیر؟

جمله جان‌های پاک، گشته اسیران خاک
عشق فروریخت زر، تا برهاند اسیر

سپر مه همان روح الهی و عشق انسان به خداست که چون سپری نامرئی انسان را از گزند تیرهای بلا و مشکلات این جهان حفاظت می کند
عاشق واقعی هرگز نمی میرد و زنده است
و تلاش می کند انسان ها را بیدار و از اسارت دنیا نجات دهد
روح‌ انسان در زندان جسم و دنیای مادی گرفتار است و
عشق الهی چنان انسان را دگرگون می‌کند که دیگر اسیر ترس، اندوه و دلبستگی‌های دنیا نمی‌شود.