xxcvb

در شمال وحشی
بر فراز قله‌ای عریان،صنوبری تنها ایستاده است
نرم نرمک به خواب میرود و آرام تکان میخورد،پیراهنی از برف به تن کرده است بسان ردایی مقدس و در خواب،در دشتی دور دست آنجا که خورشید طلوع میکند،نخلی زیبا را میبیند که تنها و غمگین بر صخره‌ای سوخته روییده است!
-لرمانتف