نخند به سرآستین پاره ی کارگری که دیوارت را می چیند و به ت

نخند به سرآستین پاره ی کارگری که دیوارت را می چیند و به تو می گوید،ارباب.نخند!به پسرکی که آدامس می فروشد و تو هرگز نمی خری.نخند!به پیرمردی که در پیاده رو به زحمت راه می رود و شاید چندثانیه ی کوتاه معطلت کند.نخند!به دبیری که دست و عینکش گچی است و یقه ی پیراهنش جمع شده نخند به دستان پدرت،به جاروکردن مادرت،به همسایه ای که هرصبح نان سنگک می گیرد،به راننده ی چاق اتوبوس ،به رفتگری که درگرمای تیرماه کلاه پشمی به سردارد،به راننده ی آژانسی که چرت می زند،به پلیسی که سرچهارراه باکلاه صورتش رابادمی زند به مردی که روی چهارپایه می رود تا شماره ی کنتور برقتان را بنویسد،به جوانی که قالی پنج متری روی کولش انداخته ودرکوچه ها جارمی زند،به پارگی ریزجوراب کسی در مجلسی،به پشت و رو بودن چادر پیرزنی درخیابان،به پسری که ته صف نانوایی ایستاده،به مردی که درخیابانی شلوغ ماشینش پنچرشده،به مسافری که سوارتاکسی می شود و بلند سلام می گوید،به فروشنده ای که به جای پول خرد به تو آدامس می دهد،به زنی که باکیفی بردوش به دستی نان دارد و به دستی چندکیسه میوه وسبزی،به هول شدن همکلاسی ات پای تخته،به مردی که دربانک ازتو می خواهد برایش برگه ای پرکنی،نخندکه هرگز نمیدانی چه دنیای بزرگ و پردردسری دارند!!!آدمهایی که هرکدام برای خود وخانواده ای همه چیز و همه کسند!آدمهایی که به خاطر روزیشان تقلا می کنند،بارمی برند،بی خوابی می کشند،کهنه می پوشند،جارمی زنندسرما و گرما می کشند،وگاهی خجالت هم می کشند،.......