فکر میکردم وقتی نباشی همه چیز حل میشود

فکر میکردم وقتی نباشی همه چیز حل میشود
چه میدانستم نبودن تو بدتر از هزار بدتر به جانم می افتد . .
فکر میڪردم اگر آدمی ڪه گوش شنوا ندارد . . زبانِ مرهم بودن بلد نیست . . دلی برای پیش کش در آغوشش نیست . . بهتر است کـلهم نباشد .

بعضی بودن ها تنها ترت میکند و این فکر به سر آدم می افتد که جانه دل ، ول معطلی . . دکش کن بگذار برود به عیشُ نوشُ گشتُ گذارُ دورهمی های دلچسبش برسد . .
بگذار وقف عزیزانش شودُ گورِ پدرِ دلِ سوخته و ریز ریز شده ی تو . .

اینجاست که شاملو میخوانیُ میفهمی "عشق باید با گذر روزمرگی ها عشق بماند" و نگاهت به تنهاییه نمناک خودت می‌افتدُ میگویی پس عشقمان را کدام نسیم با خود برد که اینگونه طوفان‌زده ی بی کسیُ ماتم شدم . .

خلاصه اش ڪه تصمیم میگیری تیر خلاصی به دلت بزنیُ با چشمانی خیس تر از عشق روانه اش میکنی پیِ زندگی‌اش
و با آخرین خداحافظی ‌، مرگ را در پس کوچه بعدی میبینی کہ لبخند زنان برایت دست تکان میدهد ، و تو تازه میفهمی ڪه ای دل غافل . .
مصیبت تازه شروع شده
و برایت آن موجودِ بی مهرُ عاطفه دوست داشتنی میشود
و روزی هزار بار سیلیِ پشیمانی به گوشت میزنی
..
و کارت میشود التماس به خدا ، که ای کاش برگردد . . .