بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت سوم :
بنابراین، هیچ کسی نمیتواند خودش عامل هدایت، بصیرت، رشد وکمال خودش گردد،بلکه این خداست که خواهان هدایت را هدایت می‌کند!
اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ - خداوند، ولیّ وسرپرست كسانی است كه ايمان آورده‏‌اند،آنها را از ظلمت‌ها، به سوی نور بيرون می‏برد.(سوره بقره بخشی از آیه 257)
هیچ کسی نمی‌تواند با کسب علم، مطالعه، تحقیق و سفر، گنجینۀ عقلش را بیرون بیاورد - قلبش را به نور ایمان روشن، مؤمن و مطمئن سازد - از شنوایی و بینایی ظاهری، به دیدن و شنیدن باطنی سمع و بصر برسد؛ مگر آن که خداوند سبحان او را هدایت نماید.
لازم به ذکر است که هر چند تمام عالَم هستی و از جمله جهان طبیعت، تحت ربوبیّت، اراده و مشیّت إلهی می‌باشد و حتی تحرکات فیزیکی نیز به حول و قوۀ او به انجام می‌ رسد، اما معنای سِیر، اعم از سفر می‌باشد و این خداوند متعال است که بندگان لایقش را سِیر می‌دهد؛ لذا از تحرکات فیزیکی و جابجایی‌های طبیعی نیز بر سِیر تصریح نمود، چرا که هر حرکتی، باید روشنگر، مفید و در مسیر هدایت باشد؛ لذا فرمود: هُوَ الَّذِي يُسَيِّرُكُمْ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ - اوست که شما را در خشکی و دریا سِیر می‌ دهد. (سوره یونس بخشی از آیه 22)
بنابراین، باید از او بخواهیم که گنجینۀ عقل ما را که به نور علم می‌بیند و زیر خروارها خاک هوای نفس مدفون شده است، بیرون بیاورد - قلب ما را که محجوب شده است و نورش بر ما نمی‌تابد، آزاد و درخشان نماید، و به ما بینایی و شنوایی سمع، بصر و بصیرت بخشد، تا بتوانیم نه تنها دنیا و اقوام، و تنها در مملکت وجود خودمان، بلکه در عالَم هستی نماییم و تا قیامت و پس از آن را نیز ببینیم.(پایان)