رویایی شیرین part¹
#لینو
#مینهو
#استری_کیدز
در اعماق شب، وقتی پرده‌ها حتی در برابر ملایم‌ترین تابش مهتاب محکم ایستاده بودند، تنها درخشش صفحه نمایش غول پیکر بود که جرأت می‌کرد سکوت را برهم زند. پرتوهای متغیر آن که اتاق را با موزاییک‌هایی از رنگ‌های زودگذر رنگ‌آمیزی می‌کرد، مانند جزر و مدی خاموش بر صورتت می‌افتاد و باعث می‌شد ابروهایت حتی در خواب، یکدیگر را به آغوش بکشند، در تضاد با پلک‌هایت که با بی‌اعتنایی به جهان بسته شده بودند.
و چطور کسی که کنارت است می‌تواند آن کشش آرام را در سینه‌اش احساس نکند، در حالی که تو را اینگونه تماشا می‌کند، بی‌دفاع، غرق در خواب و به دور از ذره‌ای دغدغه برای هرج و مرج اطراف؟
در آن سکوت تاریک، جایی که نگاهش دیگر نیازی به خویشتن‌داری نداشت، می‌توانست خطوط چهره‌ات را دنبال کند، چهره‌ای که مدت‌ها پیش بی‌سروصدا او را از هم پاشانیده بود. و در آن لحظه، چیزی شکننده متبلور شد: حقیقت آهسته و بی‌رحمانه‌ای که قلبش مدت‌ها پیش از خط قرمزهایی مشخص عبور کرده بود.
چه دیوانگی او را متقاعد کرده بود که دوستی به تنهایی برای مقاومت دربرابر چنین چهره‌ای کافی است؟ اینکه او می‌تواند حسرت خود را پشت گپ و گفت‌های کوتاه و خنده‌های مشترک پنهان کند و سرپا بماند؟
با چنان لطافتی که تقریباً در سکوت ناپدید شد، انگشتانش لبهٔ پتو را یافتند و به آرامی آن را روی شانه‌ات بالاتر کشیدند، انگار که از تو نه تنها در برابر سرمای شب، بلکه از دردی که هرگز نمی‌توانست به زبان بیاورد، محافظت می‌کرد.
حرکتش به قدری جزئی بود که تقریباً برای کائنات نامرئی بود، اما در نرمی آن تمام کلماتی که بلعیده بود، تمام احساساتی که جرات نمی‌کرد به زبان بیاورد، زنده بودند.
و هنگامی که چشمانش بار دیگر راه خود را به سوی تو یافتند، این لب‌های تو بودند که او را بی‌حرکت نگه داشتند، رد کمرنگ شکلات هنوز آنجا چسبیده بود و محدودیت‌هایش را بیش از آنچه حقش بود، آزمایش می‌کرد.
نمی‌توانست انکار کند که چقدر عمیقاً مشتاق چشیدن آنها بود، مشتاق برای چیزی بیش از یک همراه قدیمی بودن، دستت را با هدفی متفاوت گرفتن و تقدیم کردن لمسی از روی محبت، نه عادت.
اما بیش از همه اینها، آرزو می‌کرد که تو بدانی. بدانی چه چیزی مدت‌هاست در گلویش لانه کرده، چه چیزی هر خنده‌ای را که به تو می‌دهد به یک پیشکش مقدس تبدیل کرده است.
با این حال، این سوال مانند طنابی دور گردنش محکم‌تر می‌شد، اگر جرات می‌کرد به تو بگوید، چه چیزی را از دست می‌داد؟ آیا ارزش پاره کردن رشته‌های ظریف آنچه قبلاً به اشتراک گذاشته بودی را داشت؟
او نمی‌دانست. و بنابراین، حقیقت در جایی که همیشه بود باقی ماند،در فضای بین سکوت و اشتیاق.
#مینهو
#استری_کیدز
در اعماق شب، وقتی پرده‌ها حتی در برابر ملایم‌ترین تابش مهتاب محکم ایستاده بودند، تنها درخشش صفحه نمایش غول پیکر بود که جرأت می‌کرد سکوت را برهم زند. پرتوهای متغیر آن که اتاق را با موزاییک‌هایی از رنگ‌های زودگذر رنگ‌آمیزی می‌کرد، مانند جزر و مدی خاموش بر صورتت می‌افتاد و باعث می‌شد ابروهایت حتی در خواب، یکدیگر را به آغوش بکشند، در تضاد با پلک‌هایت که با بی‌اعتنایی به جهان بسته شده بودند.
و چطور کسی که کنارت است می‌تواند آن کشش آرام را در سینه‌اش احساس نکند، در حالی که تو را اینگونه تماشا می‌کند، بی‌دفاع، غرق در خواب و به دور از ذره‌ای دغدغه برای هرج و مرج اطراف؟
در آن سکوت تاریک، جایی که نگاهش دیگر نیازی به خویشتن‌داری نداشت، می‌توانست خطوط چهره‌ات را دنبال کند، چهره‌ای که مدت‌ها پیش بی‌سروصدا او را از هم پاشانیده بود. و در آن لحظه، چیزی شکننده متبلور شد: حقیقت آهسته و بی‌رحمانه‌ای که قلبش مدت‌ها پیش از خط قرمزهایی مشخص عبور کرده بود.
چه دیوانگی او را متقاعد کرده بود که دوستی به تنهایی برای مقاومت دربرابر چنین چهره‌ای کافی است؟ اینکه او می‌تواند حسرت خود را پشت گپ و گفت‌های کوتاه و خنده‌های مشترک پنهان کند و سرپا بماند؟
با چنان لطافتی که تقریباً در سکوت ناپدید شد، انگشتانش لبهٔ پتو را یافتند و به آرامی آن را روی شانه‌ات بالاتر کشیدند، انگار که از تو نه تنها در برابر سرمای شب، بلکه از دردی که هرگز نمی‌توانست به زبان بیاورد، محافظت می‌کرد.
حرکتش به قدری جزئی بود که تقریباً برای کائنات نامرئی بود، اما در نرمی آن تمام کلماتی که بلعیده بود، تمام احساساتی که جرات نمی‌کرد به زبان بیاورد، زنده بودند.
و هنگامی که چشمانش بار دیگر راه خود را به سوی تو یافتند، این لب‌های تو بودند که او را بی‌حرکت نگه داشتند، رد کمرنگ شکلات هنوز آنجا چسبیده بود و محدودیت‌هایش را بیش از آنچه حقش بود، آزمایش می‌کرد.
نمی‌توانست انکار کند که چقدر عمیقاً مشتاق چشیدن آنها بود، مشتاق برای چیزی بیش از یک همراه قدیمی بودن، دستت را با هدفی متفاوت گرفتن و تقدیم کردن لمسی از روی محبت، نه عادت.
اما بیش از همه اینها، آرزو می‌کرد که تو بدانی. بدانی چه چیزی مدت‌هاست در گلویش لانه کرده، چه چیزی هر خنده‌ای را که به تو می‌دهد به یک پیشکش مقدس تبدیل کرده است.
با این حال، این سوال مانند طنابی دور گردنش محکم‌تر می‌شد، اگر جرات می‌کرد به تو بگوید، چه چیزی را از دست می‌داد؟ آیا ارزش پاره کردن رشته‌های ظریف آنچه قبلاً به اشتراک گذاشته بودی را داشت؟
او نمی‌دانست. و بنابراین، حقیقت در جایی که همیشه بود باقی ماند،در فضای بین سکوت و اشتیاق.
- ۱۵.۷k
- ۲۸ خرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
