ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﻳﻚ ﻋﺬﺭﺧﻮﺍﻫﻰ ﺑﻪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻜﺎﺭﻳﻢ ...

ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﻳﻚ ﻋﺬﺭﺧﻮﺍﻫﻰ ﺑﻪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻜﺎﺭﻳﻢ ...
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺁﺩﻣﻬﺎﻯ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﭘﺎﻓﺸﺎﺭﻯ ﻛﺮﺩﻳﻢ !
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻛﻪ ﺩﺭﻭﻍ ﺷﻨﻴﺪﻳﻢ ﻭ ﺳﻜﻮﺕ ﻛﺮﺩﻳﻢ
ﺟﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻴﺮﻓﺘﻴﻢ ﺍﻣﺎ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻳﻢ !
ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﺩﻳﺪﻳﻢ ﻭ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺍﻧﮕﺎﺷﺘﻴﻢ !
ﺍﺯ ﻫﻴﭻ ﻭ ﭘﻮﭺ ﺭﻭﻳﺎ ﺳﺎﺧﺘﻴﻢ ﻭ ﺫﻭﻕ ﻛﺮﺩﻳﻢ!!!
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻟﺞ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﻟﺞ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﻟﺞ ﻛﺮﺩﻳﻢ .....
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻛﻦ ﻓﺎﻧﻮﺱ ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ ﺍﺕ ﺭﺍ ..
ﮔﺎﻫﻰ ﭼﻪ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﻴﻬﻮﺩﻩ ﺍﻳﺴﺖ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﺁﺩﻣﻬﺎ ! ..
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺑﻴﺠﺎﻳﻤﺎﻥ .. ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻜﻰ ﻣﺎﻥ ..
ﺑﻬﺎ ﺩﺍﺩﻥ ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺣﺪﻣﺎﻥ .. ﺗﻼﺷﻬﺎﻯ ﺑﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻣﺎﻥ !..
ﮐﺎﺵ ﺍﯾﻦ ﻭﻗﺖ ﻫﺎ ﺻﺮﻑ ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﯽ ﻣﯿﺸﺪ،
ﺻﺮﻑ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻮﺍﺳﺶ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﻮﺩ،
ﺻﺮﻑ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ