سخت است...

سخت است...
میانِ گریه هایت لبخندی مصنوعی بزنی
و تظاهر کنی که حالت خوب است...
که اوضاع همیشه بر وفق مراد بوده است!
که مشکلات راهشان را هیچوقت سمت تو کج نکردند،
که دلت نگرفته و هیچوقت آدمی دلت را نشکسته!
که غرورت له نشده و زندگی تا توانسته محبت نثارت کرده!
سخت است که جوابِ تمامِ حالت خوب است ها!
بله و یک لبخند باشد...
و فقط خودت بدانی که
تا چه اندازه روزگار با تو نامهربان بوده..
اگر فقط یک نفر پیدا میشد تا برایش همه چیز را گفت!
من همه ی دردهایم را اشک میکردم بر شانه هایش ، اما نیست..
باور کنید !
دیگر کسی برایش مهم نیست تو چه موقع خنده هایت از ته دل و چه وقت درد دارد!
چه زمانی حالم خوب است هایت واقعی ست و کِی تظاهر!
کی بغض راه گلویت را گرفته و تو هی قورتش میدهی مبادا کسی بفهمد...
دیگر کسی وقتی برای بلد شدنمان ندارد، زمانی برای فهمیدنمان،
حالت اگر بد بود،
دلت اگر گرفته بود،
مشکلی اگر داشتی
راهشان را میگیرند و میروند..!
شاید این روزها تظاهر به خوب بودن بهترین و بی دردسر ترین حالتِ ممکن باشد...