بسم الله الرحمن الرحیم
- پس به پروردگار خاوران و باختران سوگند که قطعا ما تواناییم،
41 - بر این که به جای آنها بهتر از ایشان را بیاوریم و ما عقب نمیافتیم
42 - پس بگذارشان در باطل فرو روند و بازی کنند تا روزشان را که وعده داده میشوند دیدار کنند
43 - روزی که از گورها شتابان برآیند، گویی که [چون تیری] به سوی نشانهها میدوند
44 - در حالی که دیدگانشان [هراسان] فرو افتاده، ذلت آنها را فرو گیرد این همان روزی است که [به آن] وعده داده میشدند

1 - همانا ما نوح را به سوی قومش فرستادیم که قومت را هشدار ده پیش از آن که عذابی دردناک به سراغشان آید
2 - گفت: ای قوم من! همانا من شما را هشدار دهندهای آشکارم
3 - که خدا را بپرستید و از او پروا دارید و مرا اطاعت کنید
4 - تا [برخی] از گناهانتان را بر شما ببخشاید و [اجل] شما را تا وقتی معین به تأخیر اندازد، که اگر میدانستید، وقتی اجل مقرر خدا برسد دیگر به تأخیر نیفتد
5 - [نوح] گفت: پروردگارا! من قوم خود را شب و روز دعوت کردم
6 - و دعوت من جز بر گریزشان نیفزود
7 - و من هر بار که آنها را دعوت کردم تا ایشان را بیامرزی، انگشتانشان را در گوشهای خود کردند و جامههای خویش بر سر کشیدند و [بر کفر خویش] پای فشردند و هر چه بیشتر بر تکبر خود افزودند
8 - سپس من آنها را به آواز بلند دعوت کردم
9 - و آنگاه باز من به آنها علنی گفتم و در خلوت و خصوصی نیز به ایشان گفتم
10 - و گفتم: از پروردگارتان آمرزش بخواهید که او قطعا آمرزنده است
41 - بر این که به جای آنها بهتر از ایشان را بیاوریم و ما عقب نمیافتیم
42 - پس بگذارشان در باطل فرو روند و بازی کنند تا روزشان را که وعده داده میشوند دیدار کنند
43 - روزی که از گورها شتابان برآیند، گویی که [چون تیری] به سوی نشانهها میدوند
44 - در حالی که دیدگانشان [هراسان] فرو افتاده، ذلت آنها را فرو گیرد این همان روزی است که [به آن] وعده داده میشدند

1 - همانا ما نوح را به سوی قومش فرستادیم که قومت را هشدار ده پیش از آن که عذابی دردناک به سراغشان آید
2 - گفت: ای قوم من! همانا من شما را هشدار دهندهای آشکارم
3 - که خدا را بپرستید و از او پروا دارید و مرا اطاعت کنید
4 - تا [برخی] از گناهانتان را بر شما ببخشاید و [اجل] شما را تا وقتی معین به تأخیر اندازد، که اگر میدانستید، وقتی اجل مقرر خدا برسد دیگر به تأخیر نیفتد
5 - [نوح] گفت: پروردگارا! من قوم خود را شب و روز دعوت کردم
6 - و دعوت من جز بر گریزشان نیفزود
7 - و من هر بار که آنها را دعوت کردم تا ایشان را بیامرزی، انگشتانشان را در گوشهای خود کردند و جامههای خویش بر سر کشیدند و [بر کفر خویش] پای فشردند و هر چه بیشتر بر تکبر خود افزودند
8 - سپس من آنها را به آواز بلند دعوت کردم
9 - و آنگاه باز من به آنها علنی گفتم و در خلوت و خصوصی نیز به ایشان گفتم
10 - و گفتم: از پروردگارتان آمرزش بخواهید که او قطعا آمرزنده است
- ۲.۸k
- ۰۷ خرداد ۱۴۰۱
دیدگاه ها (۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط