كسي را به زندگيمان راه دهيم كه براي بودن كنارش مجبور نباش

كسي را به زندگيمان راه دهيم كه براي بودن كنارش مجبور نباشيم دست به چارچوب ها و اندازه هامون بزنيم و از تمام خواسته ها و علايقمون بگذريم ؛
كسي كه با بيل و كلنگ به سراغ افكارمون نيومده كه آنهارا خراب كنه و بعدش اونجور كه دلش مي خواد افكار جديد برامون بسازه ؛
كسي كه به خاطر كسب رضايتش مجبورنباشيم طرز صحبت كردنمون را عوض كنيم و مدل ديگه اي راه بريم ؛

كسي كه الان ما را دوست نداره و عاشق بالقوه هاي ماست كه هنوز به دست نياورديم؛
يا كسي كه الان ما و خودمون رو دوست نداره بلكه عاشق آدم خود ساخته ي خودشه ؛
به درد ما نمي خوره ؛

اينطوري وقتي از خودمون فاصله مي گيريم و اون آدم جديده ميشيم بعد از مدتي خودمون را نمي شناسيم ؛
اونوقته كه گيج و مبهوت و مثل يك مجسمه فقط تحت كنترليم ؛ درستش را بخوايم اينه كه كسي را به زندگيمون بياريم كه ما رو همينطور كه هستيم با تمام نقاط ضعف و قوتمون ببينه و بخواد ولي ما حاضر باشيم براي رضايت بيشتر او خودمون را با عشق تغيير بديم.