آدمی دو قلب دارد !

آدمی دو قلب دارد !
قلبی که از بودن آن با خبر است و قلبی که از حضورش بیخبر.
قلبی که از آن با خبر است همان قلبی ست که در سینه می تپد ، همان که گاهی می شکند

گاهی میگیرد و گاهی میسوزد
گاهی سنگ میشود و سخت و سیاه
و گاهی هم از دست میرود....

با این دل است که عاشق میشویم
با این دل است که دعا میکنیم
با همین دل است که نفرین میکنیم
و گاهی وقتها هم کینه می ورزیم ...

اما قلب دیگری هم هست ،قلبی که از بودنش بی خبریم .

این قلب اما در سینه جا نمیشود
و به جای اینکه بتپد....
می وزد و می بارد و می گردد و می تابد
این قلب نه میشکند نه میسوزد و نه میگیرد

سیاه و سنگ هم نمیشود
از دست هم نمیرود
زلال است و جاری
مثل رود و نسیم
و آنقدر سبک است که هیچ وقت هیچ جا نمیماند
بالا میرود و بالا میرود و بین زمین و ملکوت می رقصد

این همان قلب است
که وقتی تو نفرین میکنی ،او دعا میکند
وقتی تو بد میگویی و بیزاری او عشق می ورزد
وقتی تو میرنجی او میبخشد....

این قلب کار خودش را میکند
نه به احساسات کاری دارد، نه به تعلقت
نه آنچه میگویی نه به آنچه میخواهی

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
وآدمها به خاطر همین دوست داشتنی اند
به خاطر قلب دیگرشان
به خاطر قلبی که از بودنش بی خبرند


ما را دوست دارند بی هیچ علتی !