خارج از چارچوب
خارج از چارچوب
Part 14
عصبی و کلافه خارج میشود ، ده قدمی که میرود ناخودآگاه اشک های مظلومانه ی کوچکش از چشم های آسمانی و آبی رنگش به سمت زمین جریان پیدا میکند ، بغض گلویش را میگیرد، همانطور که بی وقفه در حال حرکت است مدام با خود زمزمه میکند"
_ نه!...امکان نداره، امکان نداره، همچین چیزی ممکن نیست!.....
_^^____
گریان و مغبوض وارد خانه میشود، بدون اینکه به مادرش جواب سلامی بدهد به سمت اتاقش واقع در طبقه ی بالا حرکت میکند، سه پله را یکی کنان از پله ها بالا میرود و خودش را روی تختش می اندازد، چنان با صدای بلند شروع به زار زار گریستن میکند که متوجه حضور مادرش نمیشود،
_ دخترم؟ چیزی شده مادر؟ چرا مثل ابر بهاری گریه میکنی؟ کسی چیزی بهت گفته؟ دعوات شده؟ چت شده عزیزم؟
همانطور که در تلاش بود خودش را کنترل کند جواب می دهد:
_نه مامان،، هیچی، هیچی نشده...
مادر آرام روی تخت کنار چویا مینشیند، دستش را توی دست های چویا میگذارد، موهایش را به آرامی نوازش میکند و ادامه میدهد،
_ چویا، چت شده؟ من مادرتم عزیزم ، بهم بگو چه اتفاقی برات افتاده؟
با اینکه در ذهنش غوغایی بر پا بود، با دیدن صورت گرم مادر، اشک هایش را جمع میکند
_ جدی میگم مامان.. من چیزیم نیست..
_ خب.. اگه نمیخوای بگی اشکالی نداره، ولی بدون من، هر اتفاقی هم بیوفته پشتتم، حتی اگه این وصلت به اجبار پدرت صورت بگیره..
_ ممنون مامان،،
این تنها حرفی ست که به زبان می آورد، دیگر نمی گوید چه چیزی شنیده است، دیگر نمی گوید این ازدواج دلیل گریه اش نیست! دیگر نمی گوید.......
نه، دیگر به حرف هایش ادامه نمی دهد،،دیگر، دیگر گریه نمیکند، لبخندی بر مادر میزند و او را از بی قراری بیرون می آورد، اجازه میدهد مادر با گرمی دل از اتاق خارج شود اما چناچه در پشت سر مادر بسته میشود، اشک های درخشان چون رودباری از چشم های چویا جاری می شود، اینبار، بی صدا گریه میکند، و هر قطره از اشک هایش، چون آتش سوزانی دلش را میسوزاند،
هنوز باور نکرده است و نمی خواهد باور کند،خب حق دارد،تمام این قضایا، تمام این ماجرا ها حدسی بیش نیست...
(دایان : ببخشید، ولی من سادیسم دارم پس بقیشو با اینکه تایپ کردم نمیزارم😁)
Part 14
عصبی و کلافه خارج میشود ، ده قدمی که میرود ناخودآگاه اشک های مظلومانه ی کوچکش از چشم های آسمانی و آبی رنگش به سمت زمین جریان پیدا میکند ، بغض گلویش را میگیرد، همانطور که بی وقفه در حال حرکت است مدام با خود زمزمه میکند"
_ نه!...امکان نداره، امکان نداره، همچین چیزی ممکن نیست!.....
_^^____
گریان و مغبوض وارد خانه میشود، بدون اینکه به مادرش جواب سلامی بدهد به سمت اتاقش واقع در طبقه ی بالا حرکت میکند، سه پله را یکی کنان از پله ها بالا میرود و خودش را روی تختش می اندازد، چنان با صدای بلند شروع به زار زار گریستن میکند که متوجه حضور مادرش نمیشود،
_ دخترم؟ چیزی شده مادر؟ چرا مثل ابر بهاری گریه میکنی؟ کسی چیزی بهت گفته؟ دعوات شده؟ چت شده عزیزم؟
همانطور که در تلاش بود خودش را کنترل کند جواب می دهد:
_نه مامان،، هیچی، هیچی نشده...
مادر آرام روی تخت کنار چویا مینشیند، دستش را توی دست های چویا میگذارد، موهایش را به آرامی نوازش میکند و ادامه میدهد،
_ چویا، چت شده؟ من مادرتم عزیزم ، بهم بگو چه اتفاقی برات افتاده؟
با اینکه در ذهنش غوغایی بر پا بود، با دیدن صورت گرم مادر، اشک هایش را جمع میکند
_ جدی میگم مامان.. من چیزیم نیست..
_ خب.. اگه نمیخوای بگی اشکالی نداره، ولی بدون من، هر اتفاقی هم بیوفته پشتتم، حتی اگه این وصلت به اجبار پدرت صورت بگیره..
_ ممنون مامان،،
این تنها حرفی ست که به زبان می آورد، دیگر نمی گوید چه چیزی شنیده است، دیگر نمی گوید این ازدواج دلیل گریه اش نیست! دیگر نمی گوید.......
نه، دیگر به حرف هایش ادامه نمی دهد،،دیگر، دیگر گریه نمیکند، لبخندی بر مادر میزند و او را از بی قراری بیرون می آورد، اجازه میدهد مادر با گرمی دل از اتاق خارج شود اما چناچه در پشت سر مادر بسته میشود، اشک های درخشان چون رودباری از چشم های چویا جاری می شود، اینبار، بی صدا گریه میکند، و هر قطره از اشک هایش، چون آتش سوزانی دلش را میسوزاند،
هنوز باور نکرده است و نمی خواهد باور کند،خب حق دارد،تمام این قضایا، تمام این ماجرا ها حدسی بیش نیست...
(دایان : ببخشید، ولی من سادیسم دارم پس بقیشو با اینکه تایپ کردم نمیزارم😁)
- ۱۱۱
- ۲۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
