بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
سید الشهداء، امام حسین علیه السلام:
لا اَفْلَحَ قَوْمِ اشْتَرَوْا مَرْضاةَ الْمَخْلُوقِ بِسَخَطِ الْخالِقِ - رستگار نمی‌شوند مردمى که خشنودى مخلوق را در مقابل غضب خالق خریدند.(بحارالانوار،ج 44، ص 383)
دنیا دار تجارت داد و ستد است، حتی اگر دو رکعت نماز مخلصانه نیز اقامه کنید، دقایقی از عمر را می‌دهید تا آثار دنیوی و اخروی آن نماز را به دست آورید.
در قرآن کریم تصریح شده که ایمان نیز تجارت است - هَلْ أَدُلُّكُمْ عَلَى تِجَارَةٍ تُنْجِيكُمْ -( سوره صف بخشی از آیه 10)
و می‌فرماید که خداوند خریدار جان و مال بندگان مؤمن و مجاهدش می‌باشد: إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ -در حقيقت ‏خدا از مؤمنان جان و مالشان را به بهاى اينكه بهشت براى آنان باشد خريده است.(سوره توبه بخشی از آیه 111)
در این میان، برخی رضایت معبود و محبوب را به بهای اندک تبعیتی از هوای نفس می‌فروشند؛ و برخی دیگر ذلیل‌تر و زیانکارترند! آنان که خشنودی مردمان را به قیمت غضب خداوند سبحان می‌خرند! اینان، بردگان خودفروخته‌ای می‌باشند که برای خود نیز بهایی قائل نیستند، بلکه به جای رضایت معبود، رضایت مخلوق را خریدارند، هر چند به قیمت غضب معبودِ محبوبی که به سوی او بازمی گردند!
سیدالشهداء، امام حسین علیه السلام : اَیّهَا النّاسُ! إِنّ اللّهَ جَلّ ذِکْرُهُ مَا خَلَقَ الْعِبَادَ إِلاّ لِیَعْرِفُوهُ، فَإِذَا عَرَفُوهُ عَبَدُوهُ فَإِذَا عَبَدُوهُ اسْتَغْنَوْا بِعِبَادَتِهِ عَنْ عِبَادَةِ مَا سِوَاهُ - ای مردم! خداوند بندگان را آفرید تا او را بشناسند، آن‏گاه که او را شناختند، پرستش کنند و آن‏گاه که او را پرستیدند، از پرستش غیر او بی‏‌نیاز شوند.(بحار الانوار، ج ۵ ص ۳۱۲)
هستی، کمال و غنای محض، فقط خداوند سبحان می‌باشد؛ پس مخلوقات از جمله انسان، همه ناقص و نیازمندند؛ اما مهم این است که همگان عاشق کمال آفریده شده‌اند.
از این‌رو، تمامی حرکات و تلاش‌ها، برای رفع نقص و نیاز و رسیدن به کمال و بی‌نیازی می‌باشد، حتی آن که کفر می‌ورزد و یا مرتکب گناه می‌شود نیز عاشق کمال آفریده شده و همین قصد را دارد، منتهی هدف و راه را گم کرده است.
گام نخست،شناخت - معرفت است؛ هدف از این که خداوند متعال خود را در کتاب خلقت و کتاب وحی به بندگانش می‌شناساند، این است که بدانند إلهی جز او نیست و به غیر از او را نپرستند؛ و هدف از پرستش نیز این است که به هستی محض و بی‌نیاز وصل شوند، و به کمالی برسند که از غیر او بی‌نیاز شوند.