بَرایِ آرِزوهایِ مَحالِ خویش می‌گِریَم...!

بَرایِ آرِزوهایِ مَحالِ خویش می‌گِریَم...!
اَگَر اَشکی نَمانَد دَر خیالِ خویش می گِریَم!
شَبِ دِل کَندَنَت می پُرسَم آیا باز می گَردی؟
جَوابَت هرچِه باشَد؛ بر سوال خویش می گِریَم!