صنم سرو قد ما قامت رعنا دارد

صنم سرو قد ما قامت رعنا دارد
سپه زلف سیاه و رخ زیبا دارد

مه ده چار شب و دلبر سیمین تن ما
خمره ی می به لب وچشم فریبا دارد

میچکد می ز لب لاله ی آن ماه عیار
گوئیا بر لب خود میکده بر پا دارد

ز سر طره و چشم ولب چون لاله ی او
همه خلقی ز رخش محو تماشا دارد

گرچه روزم گذرد تلخ من از دوری او
سرخوشم که شب من آن مه زیبا دارد

لیلی ما به جهان نیست مثالش بخدا
عاشقی چون من دیوانه ی صحرا دارد
‌ ‎‌‌