به نام خدا

به نام خدا
(برکه ای گفت به خود ، ماه به من خیره شده...ماه خندید که "من به خودم چشم دوخته ام"...)
...
چه تشبیه قشنگی ست برما....
من همان "برکه ی آب"، تو همان "ماه سپید"...
چه غروری داشتی....چه سکوتی کردم....
تو از آن بالا پی دیدن خود....من پی نقش در چشم تو حیران گشتم....
من در عشق تو آنقدر زلال بودم که تو در من خود را دیدی....
ولی اکنون پی دیدن من هم، نگاهی ننداز...
"برکه ی پاک و زلال دل من" در پی تو، سالهاست خشک شده....
تو همان "ماه سپید".... من همین"تکه ی خاک"...
دل خاک شده ام پی "آسمانی ست" که از آن مهر ببارد...
"آسمان پر مهر" از این برکه ی خاک ، دریایی خواهد ساخت...
"دریای دلم" آنقدر پی عشق آسمان موج زند...
که تو پی یک لحظه دیدن خود، هرچه قدر ناز کنی، دریا آرام نشود...
As
as/95/2/30
12:_