فراموشی

"فراموشی"
پارت8
تمام
این اخرش بود
حق با او بود اما قرار است چگونه واقعتش را به او بگویم
او در سوکت سر خود را پاین انداختم و خنده تلخ کرد
انگار که زندگی مان چیزی جز طنز تلخ نبود
''هه‌ هه واقعا چگونه قرار است بگویم
اصلا چگونه جرعت داریم بگویم''
سر خود را تکان میدهد و دستی بر موهای سفید خود میکشد
''دو سال تمام او را در دورغ پرورش دادیم
دو سال تمام او را کور از حقیقت کردیم
دو سال تمام او را از خود واقعش دور کردم
و الان چه
بریم و به او واقعت را بگویم
بگویم که تمام شبانی که در درد از ندانستن خودت بودی
ما بار حقیقت را حمل میکردم''
نگاه غمگین خود را بر مرمر های سیاه میدهد
''ازمان متنفر میشود
اما''
دیگری از رو مبل چرم بلند میشود و قدمی جلو میاد
دیگه بر شراب ریخته شده نگاه نمیکند
ارام لبان خود را باز میکند
''اما واقعا ارزشش را داشت''
درگیر با موهای صورتی سیگار دیگری روشن میکند و قهقه تلخ میکنم
با خود زمزمه میکند
''چه سخت بود تحمل نبود در ان ۱۳ سال و الان تحمل دورغی که به تو گفتم
مرا ببخش قسم بر وجودت خوردم که با جان حقیرم از تو محافظت کنم اما...''
پکی از سیگار خود زد و دود را چون وردی باستانی
پر از رمز و راز بیرون میدهد
ابر از دود بر بالای سرش کم کم شروع به محو شدن میکند
همه خودشان را در ان زندان تاریک محکم به مرگ کردن
بعد ان چه میشود
*از دیدگاه راوی*
صدای هم‌هم ضیعف در تالار بزرگ میپیجید
نور ضیعف فضای تالار رو به زیبایی یک اثر هنری میکرد
دیگران با لباس های شیک خود بر پشت میز نشسته بودن
این معموریعت جدید بود
درحالی که تمام فرمانده های ارشد بونتن در قسمت وی ای پی نشسته بودن
و در انجا وسط تالار زیبا با فضایی چون پاییز الهه ان بود
(من زندمممممممممم)