دوستتت دارم ، نمی دانم ، چرایش را نپرس...

دوستتت دارم ، نمی دانم ، چرایش را نپرس...
اتفاقی دل سپردم ماجرایش را نپرس/

بارها باریده ام در کوچه های بی کسی...
در هوای بودنت ، اما کجایش را نپرس/

آسمانت را حریم صحن آغوشم بکن...
چون به پرواز آمدم حال و هوایم را نپرس/

زندگی طعم غزل از استکان حافظ است...
فال من خوش نیست بی تو ، محتوایش را نپرس/