نمی دانی من از تاریکیِ این بخت می ترسم

نمی دانی من از تاریکیِ این بخت می ترسم
و بیش از پیش هم از واژه ی خوشبخت می ترسم

به من دستِ رفاقت داده ای تردید هم داری
نمی دانی از آن دستی که دادی،سخت می ترسم

به هر کس کهِ تو را بیند و یا مهری به ورزد هم
و حتی هم من از آیینه هایِ تخت می ترسم

به هر چیزی به پوشی هم حسودی می کنم هر روز
من از تن پوش و از چیزی به نامِ رخت می ترسم

ببین می ترسم از روزی که از دستت دهم آخر
و از هر مال و این دنیا و تاج و تخت می ترسم
سرگشته