داستان کودکانه «مهندسِ رویاها» به نویسندگی رزیتا دغلاوی‌

داستان کودکانه «مهندسِ رویاها» به نویسندگی رزیتا دغلاوی‌ نژاد
آرین روی زمین نشسته بود و سعی داشت با قطعات پلاستیکی و چوب‌های کوچک، یک پلِ بسیار بلند بسازد. اما هر بار که پل را بلندتر می‌کرد، در وسط فرو می‌ریخت و خراب می‌شد. آرین با کلافگی گفت: «پدربزرگ! این قطعات‌های من اصلاً با هم همکاری نمی‌کنند. انگار این پل هیچ‌وقت ساخته نمی‌شود!»
پدربزرگ کنار او نشست و گفت: «آرین جان، مهندسی یعنی فهمیدنِ اینکه چرا این اتفاق می‌افتد. تو فقط داری قطعات را روی هم می‌گذاری، اما برای ساختن یک چیز بزرگ، باید "قوانینِ طبیعت" را بلد باشی. برای اینکه پل تو نریزد، باید بدانی نیروها از کدام طرف به آن فشار می‌آورند، چطور وزن را تقسیم کنی و چطور از پایه، قوی‌تر بسازی.»
آرین پرسید: «یعنی من باید اول یک دانشمند باشم تا بتوانم مهندس بشوم؟»
پدربزرگ لبخندی زد و گفت: «دقیقاً! علم به تو می‌گوید "چرا" چیزها اتفاق می‌افتند، و مهندسی به تو می‌گوید "چطور" می‌توانی از آن دانش برای ساختنِ چیزهای جدید استفاده کنی. هر بار که یک پل خراب می‌شود، تو یک درس یاد گرفته‌ای که در بارِ بعد، پلِ قوی‌تری بسازی. مهندس‌ها، رویاهایشان را با استفاده از دانشِ علم، به واقعیت تبدیل می‌کنند.»
آرین دوباره قطعات را برداشت، اما این بار با دقت بیشتری؛ او حالا دیگر فقط یک بازیگر نبود، او داشت مثل یک مهندسِ کوچک، قوانینِ نیرو و تعادل را در ذهن خود امتحان می‌کرد.