داستان کودکانه «بوسه‌ی ستاره و قلب مهربان» به نویسندگی رز
داستان کودکانه «بوسه‌ی ستاره و قلب مهربان» به نویسندگی رزیتا دغلاوی نژاد
در دهکده‌ای کوچک که خانه‌ها از جنس پنبه و رنگ‌ها از جنس رویا بودند، پسری کوچک به نام «آرین» زندگی می‌کرد. آرین همیشه دوست داشت از آسمان سوال بپرسد. او فکر می‌کرد آسمان یک پارچه‌ی بزرگ و آبی است که کسی آن را کشیده است.
یک شب، وقتی ماه مثل یک لبخند نقره‌ای در آسمان بود، آرین به پنجره اتاقش خیره شد. او با خودش فکر کرد: «اگر همه چیز اینقدر زیباست، پس خالق این زیبایی‌ها کجاست؟ آیا او را می‌توان دید؟»
او با یک سوال کوچک در قلبش، به زیر پتو رفت و از خداوند خواست تا راهی برای شناختن او نشانش دهد. آن شب، در خواب، آرین خودش را در یک باغ بسیار بزرگ دید؛ باغی که گل‌هایش از نور ساخته شده بودند و صدای آب در آن، شبیه به نوای آرام‌بخش یک لالایی بود.
در میان گل‌ها، پیرمردی مهربان با چشمانی که مثل کهکشان می‌درخشید، ایستاده بود. پیرمرد لبخند زد و گفت: «آرین جان، تو دنبال من می‌گردی؟»
آرین با تعجب پرسید: «آیا شما همان کسی هستید که این همه زیبایی را ساخته‌اید؟»
پیرمرد به یک گل رز کوچک اشاره کرد که در باد تکان می‌خورد و گفت: «من را در تپش قلب این گل ببین. من را در گرمای آفتابی که پوستت را نوازش می‌کند، حس کن. من را در مهربانی مادر وقتی تو را در آغوش می‌گیرد، و در صدای پرنده‌ای که صبح‌ها تو را از خواب بیدار می‌کند، پیدا کن.»
آرین نگاهی به دستان خود انداخت و دید که چقدر کوچک و ظریف است. پیرمرد ادامه داد: «عشق من به تو، مثل هوایی است که نفس می‌کشی؛ او را نمی‌بینی، اما بدون او نمی‌توانی زندگی کنی. تو هر بار که به کسی لبخند می‌زنی یا به یک مورچه کوچک کمک می‌کنی، در واقع من را در وجود خودت لمس می‌کنی.»
آرین وقتی از خواب بیدار شد، اتاقش تاریک بود، اما قلبش پر از نور بود. او به آسمان نگاه کرد و لبخندی زد. او دیگر لازم نبود خداوند را در یک جای دور و پنهان پیدا کند؛ او فهمیده بود که خداوند در تمام زیبایی‌ها، در تمام مهربانی‌ها و حتی در نگاه‌های پر از عشقِ اطرافیانش حضور دارد.
از آن روز به بعد، آرین هر بار که گلی می‌دید یا ستاره‌ای می‌شمرد، زیر لب می‌گفت: «ممنونم که این همه زیبایی را برای من ساخته‌ای.» و او می‌دانست که هر بار که قلبش را با عشق پر می‌کند، در واقع در حال صحبت کردن با خالق تمام جهان است.
نوشته‌ی: دکتر رزیتا دغلاوی نژاد
در دهکده‌ای کوچک که خانه‌ها از جنس پنبه و رنگ‌ها از جنس رویا بودند، پسری کوچک به نام «آرین» زندگی می‌کرد. آرین همیشه دوست داشت از آسمان سوال بپرسد. او فکر می‌کرد آسمان یک پارچه‌ی بزرگ و آبی است که کسی آن را کشیده است.
یک شب، وقتی ماه مثل یک لبخند نقره‌ای در آسمان بود، آرین به پنجره اتاقش خیره شد. او با خودش فکر کرد: «اگر همه چیز اینقدر زیباست، پس خالق این زیبایی‌ها کجاست؟ آیا او را می‌توان دید؟»
او با یک سوال کوچک در قلبش، به زیر پتو رفت و از خداوند خواست تا راهی برای شناختن او نشانش دهد. آن شب، در خواب، آرین خودش را در یک باغ بسیار بزرگ دید؛ باغی که گل‌هایش از نور ساخته شده بودند و صدای آب در آن، شبیه به نوای آرام‌بخش یک لالایی بود.
در میان گل‌ها، پیرمردی مهربان با چشمانی که مثل کهکشان می‌درخشید، ایستاده بود. پیرمرد لبخند زد و گفت: «آرین جان، تو دنبال من می‌گردی؟»
آرین با تعجب پرسید: «آیا شما همان کسی هستید که این همه زیبایی را ساخته‌اید؟»
پیرمرد به یک گل رز کوچک اشاره کرد که در باد تکان می‌خورد و گفت: «من را در تپش قلب این گل ببین. من را در گرمای آفتابی که پوستت را نوازش می‌کند، حس کن. من را در مهربانی مادر وقتی تو را در آغوش می‌گیرد، و در صدای پرنده‌ای که صبح‌ها تو را از خواب بیدار می‌کند، پیدا کن.»
آرین نگاهی به دستان خود انداخت و دید که چقدر کوچک و ظریف است. پیرمرد ادامه داد: «عشق من به تو، مثل هوایی است که نفس می‌کشی؛ او را نمی‌بینی، اما بدون او نمی‌توانی زندگی کنی. تو هر بار که به کسی لبخند می‌زنی یا به یک مورچه کوچک کمک می‌کنی، در واقع من را در وجود خودت لمس می‌کنی.»
آرین وقتی از خواب بیدار شد، اتاقش تاریک بود، اما قلبش پر از نور بود. او به آسمان نگاه کرد و لبخندی زد. او دیگر لازم نبود خداوند را در یک جای دور و پنهان پیدا کند؛ او فهمیده بود که خداوند در تمام زیبایی‌ها، در تمام مهربانی‌ها و حتی در نگاه‌های پر از عشقِ اطرافیانش حضور دارد.
از آن روز به بعد، آرین هر بار که گلی می‌دید یا ستاره‌ای می‌شمرد، زیر لب می‌گفت: «ممنونم که این همه زیبایی را برای من ساخته‌ای.» و او می‌دانست که هر بار که قلبش را با عشق پر می‌کند، در واقع در حال صحبت کردن با خالق تمام جهان است.
نوشته‌ی: دکتر رزیتا دغلاوی نژاد
- ۳۴۱
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
