سوخت جت چیست2

چه نوع سوختی در هلی کوپتر استفاده می شود؟بستگی به موتور داره. یک موتور پیستونی بسته به اینکه موتور دیزلی است (که می تواند سوخت جت را بسوزاند) از avgas (بنزین هواپیمایی) یا گازوئیل (یا Jet-A استفاده خواهد کرد) ، در حالی که موتور توربین از سوخت جت استفاده خواهد کرد. در اصل هر موتور چه درجه ای برای سوختن دارد.
مخزن سوخت جایی در بدنه نزدیک مرکز روتور است. این برای جلوگیری از تغییر مرکز ثقل با سطح سوخت است.
سوخت جت یا سوخت توربین هواپیمایی (ATF ، همچنین مختصر avtur) نوعی سوخت هواپیمایی است که برای استفاده در هواپیماهای مجهز به موتورهای توربین گاز طراحی شده است. از نظر ظاهری بی رنگ تا کاهی است. متداولترین سوختهای مورد استفاده برای هواپیماهای تجاری ، جت A و جت A-1 هستند که با مشخصات استاندارد بین المللی تولید می شوند. تنها سوخت جت دیگری که معمولاً در هواپیمایی مجهز به موتور توربین غیرنظامی مورد استفاده قرار می گیرد ، Jet B است که برای عملکرد بهتر هوای سرد استفاده می شود.
سوخت جت مخلوطی از انواع هیدروکربن ها است. از آنجا که ترکیب دقیق سوخت جت بر اساس منبع نفت بسیار متفاوت است ، تعریف سوخت جت به عنوان نسبت هیدروکربن های خاص غیرممکن است. بنابر این سوخت جت به جای یک ترکیب شیمیایی به عنوان مشخصات عملکرد تعریف می شود. بعلاوه ، دامنه جرم مولکولی بین هیدروکربنها (یا تعداد مختلف کربن) با توجه به الزامات مورد نیاز برای محصول ، مانند نقطه انجماد یا نقطه دود ، تعیین می شود. سوخت جت از نوع نفت سفید (شامل جت A و جت A-1 ، JP-5 و JP-8) دارای توزیع تعداد کربن بین 8 تا 16 (اتم های کربن در هر مولکول) است. سوخت جت برش پهن یا از نوع نفتا (از جمله جت B و JP-4) ، بین حدود 5 تا 15.
JP-2
یک نوع منسوخ شده در طول جنگ جهانی دوم ایجاد شده است. در نظر گرفته شد که تولید JP-2 آسانتر از JP-1 باشد زیرا از نقطه انجماد بالاتری برخوردار بود ، اما هرگز به طور گسترده مورد استفاده قرار نگرفت.
JP-3
تلاشی بود برای بهبود در دسترس بودن سوخت در مقایسه با JP-1 با گسترش تحمل برش و شل شدن ناخالصی ها برای اطمینان از تهیه آماده. در کتاب اشتعال او! جان دی کلارک در یک تاریخچه غیررسمی پیشران موشک های مایع ، مشخصات را چنین توصیف کرد: "کاملاً آزاد ، با برش وسیع (دامنه دمای تقطیر) و محدودیت های زیادی برای الفین ها و مواد معطر که هر پالایشگاه بالاتر از سطح گلدان ماه شکن کنتاکی است." هنوز هم می تواند حداقل نیمی از هر نوع نفت خام را به سوخت جت تبدیل کند ". [24] حتی از JP-2 فرارتر بود و در خدمات از دست دادن تبخیر زیادی داشت. [23]
JP-4
مخلوط 50-50 نفت سفید و بنزین بود. نقطه اشتعال آن کمتر از JP-1 بود ، اما به دلیل در دسترس بودن بیشتر ترجیح داده شد. این سوخت اصلی هواپیمای جت نیروی هوایی ایالات متحده بین سالهای 1951 و 1995 بود. کد ناتو آن F-40 است. همچنین به Avtag معروف است.
JP-5
یک سوخت جت مبتنی بر نفت سفید زرد است که در سال 1952 برای استفاده در هواپیماهای مستقر در ناوهای هواپیمابر ساخته شده است ، جایی که خطر آتش سوزی بسیار زیاد است. JP-5 مخلوط پیچیده ای از هیدروکربن ها ، حاوی آلکان ها ، نفتن ها و هیدروکربن های معطر است که 6.8 پوند در هر گالن آمریکا (0.81 کیلوگرم در لیتر) وزن دارد و دارای نقطه اشتعال زیاد (حداقل 60 درجه سانتیگراد یا 140 درجه فارنهایت) است. [ 25] از آنجا که برخی ایستگاه های هوایی نیروی دریایی ایالات متحده ، ایستگاه های هوایی سپاه تفنگداران دریایی و ایستگاه های هوایی گارد ساحلی میزبان هواپیماهای دریایی و زمینی هستند ، این تاسیسات همچنین به طور معمول هواپیماهای مستقر در ساحل خود را با JP-5 تأمین می کنند ، بنابراین نیازی به نگهداری تاسیسات سوخت جداگانه نیست. برای سوخت JP-5 و غیر JP-5. نقطه انجماد آن −46 درجه سانتیگراد (−51 درجه فارنهایت) است. حاوی عوامل آنتی استاتیک نیست. JP-5 با نام NCI-C54784 نیز شناخته می شود. کد ناتو JP-5 F-44 است. به آن سوخت AVCAT برای سوخت توربین حامل هواپیمایی نیز گفته می شود.