نمیبخشمت p.13
- ۵ سال بعد ---
ایتاچی به آسمان ابری و نم‌نم باران خیره شده بود، اما نگاهش به جایی دورتر بود، جایی که هیچکس جز خودش نمی‌دید.
«به نظر می‌رسه عمیقاً تو فکری، ایتاچی .
ایتاچی پلک زد و نگاهش را از افق کند. «ببخشید، کیسامه .»
از ساحل کوچک و سنگی کنار رودخانه بلند شد و شن‌های ریز و چسبیده به شنلش را تکاند. امروز دقیقاً پنجمین سال مرگ شیسویی بود. اما چه کسی جز خودش می‌دانست که روزی نیست که دلتنگش نباشد؟ دلتنگی‌ای که مثل یک بیماری مزمن در تار و پودش ریشه دوانده بود.
کلمات آرامش‌بخشش را می‌خواست، صدای گرمش را، تن محکمش را ، بدنش ،لبهایش...
گاهی نیمه‌شب با تنش از خواب می‌پرید، بدنی که از شدت اشتیاقی جسمی برای شیسویی فریاد می‌زد. گاهی هم آنقدر دلتنگ می‌شد که بی‌صدا ساعت‌ها اشک می‌ریخت.
البته هیچکس این را نمی‌دانست. کیسامه از وجود شیسویی خبر داشت، اما نه از عمق این رابطه ، از این عشق سوزان که هنوز بعد از پنج سال مثل آتشی زیر خاکستر می‌سوخت، هیچ چیز نمی‌دانست.
ایتاچی زمزمه‌ای کرد: «دلم براش تنگ شده.»
«می‌دونم، ایتاچی » کیسامه که انگار تازه از عمق اندوه او باخبر شده بود، دست فلس‌مانندش را روی شانه ایتاچی گذاشت.
«باید حرکت کنیم.»
---
پنج سال تمام در آن کلبه کوچک ته دره زندگی کرده بودم. البته اسمش را دره گذاشته بودند، اما در واقع شکافی عمیق و باریک در دل کوهستان بود، آنقدر پنهان که انگار از دنیای بیرون جدا شده‌ای. کنار خانه‌ام آبشاری بلند بود که با غرشی یکنواخت به حوضچه‌ای سنگی می‌ریخت و از آنجا راهش را به سمت سیلابی در پایین کوه پیدا می‌کرد.
حالا دیگر بیست و یک ساله بودم. در این پنج سال، بیشتر از تمام آن سال‌هایی که در کونوها در آرزوی شینوبی شدن بودم، رشد کرده بودم؛ هر زخم، هر مأموریت انفرادی در سکوت محض شب، هر بار که روی زمین سنگی به خودم پیچیدم و جای خالی شارینگانم را با غریزه پر کردم. دهکده اوبیتو کوچک بود، فاقد آن عظمت و نظم کونوها، و این دقیقاً همان چیزی بود که مرا شگفت‌زده می‌کرد. راست می‌گفت که مأموریت‌ها شامل کارهای غیراخلاقی نیستند، اما سخت و طاقت‌فرسا هستند. و من، بدون شارینگانم، مجبور بودم همه چیز را از نو بسازم. سرعت عمل، برد تایجوتسو، نینجوتسو و گنجوتسوی خود را به شکلی دیوانه‌وار پرورش دادم. حالا دیگر می‌فهمیدم چطور باید شکاف فقدان چشم‌هایم را با حواس دیگر و تکنیک‌های خلاقانه پر کنم.
بیشتر مأموریت‌هایم را تکی می‌رفتم. این یکی دیگر از تفاوت‌های بزرگ اینجا با کونوها بود. شاید به خاطر کمبود نیرو بود، اما دلیل اصلی‌اش این بود که مأموریت‌ها آنقدر به ظرافت و سکوت نیاز داشتند که کار تیمی آن را غیرممکن می‌کرد. وقتی مأموریت دزدیدن یک طومار سری از انباری در دل یک روستای متخاصم را داری، یک گروه بزرگتر فقط کار را خراب می‌کند. یک نفر، در سکوت محض شب، کارآمدترین سلاح است.
دهکده به خاطر نرخ موفقیت بالایش معروف شده بود و روستاها حاضر بودند برای استخدامم پول خوبی بپردازند، فقط برای اینکه خودشان را از دردسر خلاص کنند. من به این همه پول نیاز نداشتم. از این فکر که اوبیتو همه آن را صرف نقشه‌های مرموز آکاتسوکی کند، خوشم نمی‌آمد، اما اینجا... اینجا خوشحال بودم. در آرامشی عمیق غوطه می‌خوردم.
در کونوها، چیزی برایم باقی نمانده بود. تمام قبیله‌ام مرده بودند. اما اینجا، من دوباره متولد شدم.
رابطه‌ای بین من و اوبیتو شکل گرفته بود. اسمش را دوستی نمی‌گذارم، شاید یک رفاقت شکننده و محتاطانه. از نقشه‌های بزرگش خوشم نمی‌آمد و این را صریحاً به او گفتم. و به همان صراحت به او اعلام کردم که تا وقتی به ایتاچی آسیبی نرساند، سر راهش سبز نمی‌شوم. اوبیتو، با وجود تمام رازآلودگی‌اش، مربی خوبی هم بود. پیشرفت خیره‌کننده‌ام در این پنج سال را مدیون تمرین‌های بی‌امان و گاه بی‌رحمانه‌اش بودم.
با خودم عهد کرده بودم، اگر روزی شرایط تغییر کند و اوبیتو جنگ جهانی شینوبی چهارم را به راه بیندازد، باید تصمیم سختی می‌گرفتم. جنگیدن علیه او یا بی‌طرف ماندن. اما جنگیدن برای آرمان او، هرگز یک گزینه نبود.
و ایتاچی... هنوز نمی‌توانستم ببخشمش. حتی نمی‌دانست زنده‌ام.
ایتاچی به آسمان ابری و نم‌نم باران خیره شده بود، اما نگاهش به جایی دورتر بود، جایی که هیچکس جز خودش نمی‌دید.
«به نظر می‌رسه عمیقاً تو فکری، ایتاچی .
ایتاچی پلک زد و نگاهش را از افق کند. «ببخشید، کیسامه .»
از ساحل کوچک و سنگی کنار رودخانه بلند شد و شن‌های ریز و چسبیده به شنلش را تکاند. امروز دقیقاً پنجمین سال مرگ شیسویی بود. اما چه کسی جز خودش می‌دانست که روزی نیست که دلتنگش نباشد؟ دلتنگی‌ای که مثل یک بیماری مزمن در تار و پودش ریشه دوانده بود.
کلمات آرامش‌بخشش را می‌خواست، صدای گرمش را، تن محکمش را ، بدنش ،لبهایش...
گاهی نیمه‌شب با تنش از خواب می‌پرید، بدنی که از شدت اشتیاقی جسمی برای شیسویی فریاد می‌زد. گاهی هم آنقدر دلتنگ می‌شد که بی‌صدا ساعت‌ها اشک می‌ریخت.
البته هیچکس این را نمی‌دانست. کیسامه از وجود شیسویی خبر داشت، اما نه از عمق این رابطه ، از این عشق سوزان که هنوز بعد از پنج سال مثل آتشی زیر خاکستر می‌سوخت، هیچ چیز نمی‌دانست.
ایتاچی زمزمه‌ای کرد: «دلم براش تنگ شده.»
«می‌دونم، ایتاچی » کیسامه که انگار تازه از عمق اندوه او باخبر شده بود، دست فلس‌مانندش را روی شانه ایتاچی گذاشت.
«باید حرکت کنیم.»
---
پنج سال تمام در آن کلبه کوچک ته دره زندگی کرده بودم. البته اسمش را دره گذاشته بودند، اما در واقع شکافی عمیق و باریک در دل کوهستان بود، آنقدر پنهان که انگار از دنیای بیرون جدا شده‌ای. کنار خانه‌ام آبشاری بلند بود که با غرشی یکنواخت به حوضچه‌ای سنگی می‌ریخت و از آنجا راهش را به سمت سیلابی در پایین کوه پیدا می‌کرد.
حالا دیگر بیست و یک ساله بودم. در این پنج سال، بیشتر از تمام آن سال‌هایی که در کونوها در آرزوی شینوبی شدن بودم، رشد کرده بودم؛ هر زخم، هر مأموریت انفرادی در سکوت محض شب، هر بار که روی زمین سنگی به خودم پیچیدم و جای خالی شارینگانم را با غریزه پر کردم. دهکده اوبیتو کوچک بود، فاقد آن عظمت و نظم کونوها، و این دقیقاً همان چیزی بود که مرا شگفت‌زده می‌کرد. راست می‌گفت که مأموریت‌ها شامل کارهای غیراخلاقی نیستند، اما سخت و طاقت‌فرسا هستند. و من، بدون شارینگانم، مجبور بودم همه چیز را از نو بسازم. سرعت عمل، برد تایجوتسو، نینجوتسو و گنجوتسوی خود را به شکلی دیوانه‌وار پرورش دادم. حالا دیگر می‌فهمیدم چطور باید شکاف فقدان چشم‌هایم را با حواس دیگر و تکنیک‌های خلاقانه پر کنم.
بیشتر مأموریت‌هایم را تکی می‌رفتم. این یکی دیگر از تفاوت‌های بزرگ اینجا با کونوها بود. شاید به خاطر کمبود نیرو بود، اما دلیل اصلی‌اش این بود که مأموریت‌ها آنقدر به ظرافت و سکوت نیاز داشتند که کار تیمی آن را غیرممکن می‌کرد. وقتی مأموریت دزدیدن یک طومار سری از انباری در دل یک روستای متخاصم را داری، یک گروه بزرگتر فقط کار را خراب می‌کند. یک نفر، در سکوت محض شب، کارآمدترین سلاح است.
دهکده به خاطر نرخ موفقیت بالایش معروف شده بود و روستاها حاضر بودند برای استخدامم پول خوبی بپردازند، فقط برای اینکه خودشان را از دردسر خلاص کنند. من به این همه پول نیاز نداشتم. از این فکر که اوبیتو همه آن را صرف نقشه‌های مرموز آکاتسوکی کند، خوشم نمی‌آمد، اما اینجا... اینجا خوشحال بودم. در آرامشی عمیق غوطه می‌خوردم.
در کونوها، چیزی برایم باقی نمانده بود. تمام قبیله‌ام مرده بودند. اما اینجا، من دوباره متولد شدم.
رابطه‌ای بین من و اوبیتو شکل گرفته بود. اسمش را دوستی نمی‌گذارم، شاید یک رفاقت شکننده و محتاطانه. از نقشه‌های بزرگش خوشم نمی‌آمد و این را صریحاً به او گفتم. و به همان صراحت به او اعلام کردم که تا وقتی به ایتاچی آسیبی نرساند، سر راهش سبز نمی‌شوم. اوبیتو، با وجود تمام رازآلودگی‌اش، مربی خوبی هم بود. پیشرفت خیره‌کننده‌ام در این پنج سال را مدیون تمرین‌های بی‌امان و گاه بی‌رحمانه‌اش بودم.
با خودم عهد کرده بودم، اگر روزی شرایط تغییر کند و اوبیتو جنگ جهانی شینوبی چهارم را به راه بیندازد، باید تصمیم سختی می‌گرفتم. جنگیدن علیه او یا بی‌طرف ماندن. اما جنگیدن برای آرمان او، هرگز یک گزینه نبود.
و ایتاچی... هنوز نمی‌توانستم ببخشمش. حتی نمی‌دانست زنده‌ام.
- ۸.۷k
- ۱۷ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
