آمدم در پناه چشمانت

آمدم در پناه چشمانت
زائر هفت آسمان باشم
باقر علمِ آل پیغمبر
آمدم در کلاستان باشم
تو الفبای شیعه بودن را
صرف کردی و یادمان دادی
و به دنیای تیره از تردید
یک بغل عشق ارمغان دادی
با کلامی صمیمی و محکم
فقه تاریخ را بنا کردی
با زلال حدیث و تفسیرت
باورم را پر از خدا کردی
ای که در شهر مادری،عمری
غربت از حرفهات پیدا بود
وقت دلواپسی توسل تو
یا الهی...به حق زهرا بود
دیده ای با نگاه خون آلود
که غریبی ز صدر زین افتاد
و در آغوش خاکی گودال
ناگهان عرش بر زمین افتاد
گر چه از زهر خون جگر گشتی
تا سه روزی که ناله میکردی
بی گمان لحظه های آخر را
یاد طفل سه ساله میکردی