دستم نمی رسد به بلنـدای چیدنت

دستم نمی رسد به بلنـدای چیدنت
بایــــد بسنده کرد بــــــه رویای دیدنت

یوسف ترین عزیز جهان هم که باشی ام
در سینـــــــه آتشی است به داغ خریدنت
من جلد بـــــــام خانه ی خود مانده ام و تـو
هفت آسمـــان کم است بــــــرای پریــــدنت

تــــــرسم رها کنــــــــم نفسم را و نـــــاگهان
پیراهنــــــــی نباشــــــــد و شــــوق دریـــدنت

در دامــــــن دلم چــــــو تـــــرنجی نشستـــه ای 
شیرین تریــــــــن تــــــــوهم دستـــــم بریدنت

رویـــــــای کال سیبی و هرچنـــــد در خیــال
یک عمر، منتظـــــــر به امیـــــد رسیــدنت
بالاتــــــــر از نگاه منــــی! آه! مــاه من!
دستم نمی رسد بــه بلندای چیدنت