که با اين درد اگر در بند درمانند،درمانند

که با اين درد اگر در بند درمانند،درمانند
خط از دوست حقير شما

يادگاری از فاميل دور

اما مصرعی از غزل حافظ بود.

اين هم چندبيت از غزل کامل
سمن بويان غبار غم چو بنشينند،بنشانند
پری رويان قرار از دل چو بستيزند،بستانند

زچشمم لعل رمانی چو میخندند، می بارند
ز رويم راز پنهانی چو ميبينند، می خوانند

چو منصور از مراد آنان که بردارند، بردارند
که با اين درد اگر در بند درمانند، درمانند

دوای درد عاشق را کسی کو سهل پندارد
ز فکر آنان که در تدبير درمانند، درمانند

در اين حضرت چو مشتاقان نياز آرند،ناز آرند
بدين درگاه چو حافظ را ميخوانند ، می رانند

برای دوستانی که اين غزل رو از همايون شجريان شنيدند،حتمأ خاطره انگيزه...

کاستی های خط رو به بزرگيتون ناديد بگيريد.