ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی
<دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی
دایم گل این بستان شاداب نمی‌ماند
<دریاب ضعیفان را در وقت توانایی
دیشب گله زلفش با باد همی‌کردم
<گفتا غلطی بگذر زین فکرت سودایی
صد باد صبا این جا با سلسله می‌رقصند
<این است حریف ای دل تا باد نپیمایی
مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد
<کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی
یا رب به که شاید گفت این نکته که در عالم
<رخساره به کس ننمود آن شاهد هرجایی
ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نیست
<شمشاد خرامان کن تا باغ بیارایی
ای درد توام درمان در بستر ناکامی
<و ای یاد توام مونس در گوشه تنهایی
در دایره قسمت ما نقطه تسلیمیم
<لطف آن چه تو اندیشی حکم آن چه تو فرمایی
فکر خود و رای خود در عالم رندی نیست
<کفر است در این مذهب خودبینی و خودرایی
زین دایره مینا خونین جگرم می ده
<تا حل کنم این مشکل در ساغر مینایی
حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد
<شادیت مبارک باد ای عاشق شیدایی