پارت شش
سوکوکو 🛐
در دفتر موری_ سان رو محکم باز کردم و داخل اتاق شدم. موری سان با نگاهی تقریبا بهت زده به من چشم دوخته بود. نفس نفس میزدم و سرم گیج میرفت.
موری _سان خندید و گفت:«دازای_سان، چی شده؟ » نفسی کشیدم و گفتم :«چویا، دیدم که دزدیدنش، با خودم گفتم تنهایی کاری از پیش نمیبرم و اومدم تا برای نجاتش درخواست نیروی پشتیبانی بدم. » موری _سان که سعی داشت تعجبش از این موضوع رو مخفی کنه گفت:«نیروی پشتیبانی برای نجات چویا_سان؟ »
(نکته:چویا هنوز جزو مدیران اجرایی نیست و اونقدر برای مافیا ارزشمند نیست)
موری_سان ادامه داد:«من نیروی پشتیبانیمو برای یه تازه کار نمیفرستم دازای_سان، تو که باید اینو بهتر بدونی. »
دازای با دهان باز به موری_سان خیره شد و گفت:«ولی.... چویا... اون.... » موری_سان نگاه پرسش گرایانه ای به دازای انداخت و نیشخندی زد و گفت:« گفتم اجازه چنین کاری رو صادر نمیکنم، ولی... خودت تنها میتونی بری و جون اونو نجات بدی. ولی خب اگه این کارو بکنی عواقب خوبی برات نداره. » دازای پرسید:«منظورت چیه؟ » موری _سان از جاش بلند شد و رو به دازای گفت :« برو و نجاتش بده... ولی بدون اگه این کارو انجام بدی مجازات میشی. » دازای خیلی جدی گفت:«اهمیتی نمیدم. جون اون مهمتر نیست؟ » موری_سان گفت:«فکر میکردم از درد متنفری. » دازای قدم برداشت که بره :« همینطوره. ولی درد از دست دادن اون بد تر از درد مجازات توعه.» این رو گفت و قدمش رو تند کرد تا بره و چویا رو نجات بده.
* * * *
دستامو احساس نمیکردم. از درد بی حس شده بودن، با هر نفس ریه هام تیر میکشید و احساس درد تو بند بند بدنم میپیچید. با مشت بعدی که به صورتم خورد اوضاع بد تر شد، دیگه تحملشو نداشتم و خون از دهنم بیرون ریخت.
چطور بود؟ نظرتو حتما کامنت کن و اگه خوشت اومد لایک کن.😊💢
همچنین بگم برای درک کامل این فیک نیازه که بانگو رو با دقت دیده باشید. 🗿
در دفتر موری_ سان رو محکم باز کردم و داخل اتاق شدم. موری سان با نگاهی تقریبا بهت زده به من چشم دوخته بود. نفس نفس میزدم و سرم گیج میرفت.
موری _سان خندید و گفت:«دازای_سان، چی شده؟ » نفسی کشیدم و گفتم :«چویا، دیدم که دزدیدنش، با خودم گفتم تنهایی کاری از پیش نمیبرم و اومدم تا برای نجاتش درخواست نیروی پشتیبانی بدم. » موری _سان که سعی داشت تعجبش از این موضوع رو مخفی کنه گفت:«نیروی پشتیبانی برای نجات چویا_سان؟ »
(نکته:چویا هنوز جزو مدیران اجرایی نیست و اونقدر برای مافیا ارزشمند نیست)
موری_سان ادامه داد:«من نیروی پشتیبانیمو برای یه تازه کار نمیفرستم دازای_سان، تو که باید اینو بهتر بدونی. »
دازای با دهان باز به موری_سان خیره شد و گفت:«ولی.... چویا... اون.... » موری_سان نگاه پرسش گرایانه ای به دازای انداخت و نیشخندی زد و گفت:« گفتم اجازه چنین کاری رو صادر نمیکنم، ولی... خودت تنها میتونی بری و جون اونو نجات بدی. ولی خب اگه این کارو بکنی عواقب خوبی برات نداره. » دازای پرسید:«منظورت چیه؟ » موری _سان از جاش بلند شد و رو به دازای گفت :« برو و نجاتش بده... ولی بدون اگه این کارو انجام بدی مجازات میشی. » دازای خیلی جدی گفت:«اهمیتی نمیدم. جون اون مهمتر نیست؟ » موری_سان گفت:«فکر میکردم از درد متنفری. » دازای قدم برداشت که بره :« همینطوره. ولی درد از دست دادن اون بد تر از درد مجازات توعه.» این رو گفت و قدمش رو تند کرد تا بره و چویا رو نجات بده.
* * * *
دستامو احساس نمیکردم. از درد بی حس شده بودن، با هر نفس ریه هام تیر میکشید و احساس درد تو بند بند بدنم میپیچید. با مشت بعدی که به صورتم خورد اوضاع بد تر شد، دیگه تحملشو نداشتم و خون از دهنم بیرون ریخت.
چطور بود؟ نظرتو حتما کامنت کن و اگه خوشت اومد لایک کن.😊💢
همچنین بگم برای درک کامل این فیک نیازه که بانگو رو با دقت دیده باشید. 🗿
- ۷.۹k
- ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط