ﺁﺩﻡﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭﺟﻮﺭ ﻭ ﻫﺰﺍﺭﻭﻗﺖ ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺟﺎ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺁﺷﻨﺎ

ﺁﺩﻡﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭﺟﻮﺭ ﻭ ﻫﺰﺍﺭﻭﻗﺖ ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺟﺎ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺁﺷﻨﺎ ﺷﻮﻧﺪ . ﮔﺎﻫﻲ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﮕﺎﻩِ ﺍﻭﻝ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻼﻡِ ﻧﺨﺴﺖ ﺁﺷﻨﺎﻳﻲ ﺍﺣﺴﺎﺱِ ﻫﻤﺪﻟﻲ ﻣﻲﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﮔﺎﻫﻲ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ،
ﻫﻴﭻ ﺑﻪ ﺩﻝِ ﻫﻢ ﻧﻤﻲﻧﺸﻴﻨﻨﺪ . ﺣﺎﻻ ﺁﻥﻫﺎ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺑﻪ ﺩﻝِ ﻫﻢ ﻧﻤﻲﻧﺸﻴﻨﻨﺪ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻭﻟﻲ ﺁﻥﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻳﮏ ﻧﮕﺎﻩ، ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻲﮐﻨﻨﺪ ﺳﺎﻝﻫﺎ ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺁﺷﻨﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﺰﺍﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﺟﻮﺭ ﻗﺼّﻪ ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺭﻭﻳﻲﺷﺎﻥ؛ ﻳﮏﺗﺼﺎﺩﻑ، ﻳﮏﺍﺗﻔﺎﻕ، ﻳﮏﻫﻤﮑﺎﺭﻱ، ﻳﮏﺳﻔﺮ،
ﻳﮏﺳﻮﺀِﺗﻔﺎﻫﻢ، ﻳﮏﻣﻬﻤﺎﻧﻲ، ﻳﮏﺷﺐ، ﻳﮏﺭﻭﺯ ...
ﺍﻳﻦﻫﺎ، ﻫﻤﻪﺷﺎﻥ ﺧﺎﻃﺮﻩﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﻗﺸﻨﮓ ﺍﺳﺖ؛ ﻫﻤﻪﺷﺎﻥ ﺩﻟﺘﻨﮓِ ﻫﻢ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ . ﺍﻳﻦﻫﺎ ﻋﺎﺷﻖِ ﻫﻢ
ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ . ﺍﻣّﺎ ﻫﻴﭻﮐﺪﺍﻣﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﻱ ﺁﻥﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺁﺧﺮِ ﺧﻂ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﻣﻲﮐﻨﻨﺪ،
ﻋﺎﺷﻖ ﻧﻤﻲﺷﻮﻧﺪ؛ ﺁﻥﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻﭼﻴﺰﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺁﻥ ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻦ ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻧﺪ، ﺷﮑﺴﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺟﺒﺎﺭِ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺗﮑّﻪﺗﮑّﻪ ﺳﺮ ﻫﻤﺸﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ . ﺍﻳﻦﻫﺎ ﺟﻮﺭﻱ
ﻋﺎﺷﻖِ ﻫﻢ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖﺷﺪﻥ ﺭﺍ ﻣﻌﻨﺎ ﻣﻲﮐﻨﻨﺪ؛ ﺑﻲﻫﻴﺎﻫﻮ، ﺑﻲﺩﻏﺪﻏﻪ، ﺁﺭﺍﻡ،
ﺑﻲﻫﻴﭻﮐﻼﻣﻲ، ﺑﻲﻫﻴﭻ ‌ ﻗﻮﻝﻭﻗﺮﺍﺭﻱ، ﺣﺘﻲ ﺑﺪﻭﻥ ﺫﺭّﻩﺍﻱ ﺣﺴﺎﺏ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﺗﻮﻗّﻊ ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ . ﻭ
ﻏﻤﮕﻴﻦﺗﺮﻳﻦ ﻋﺎﺷﻖﻫﺎﻱ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﻤﻴﻦﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ