بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت دوم :
شما چون وجودتان یك وجود متحرك و سیال و متغیّر است، یك زمان دردرون خودتان دارید، من هم یك زمان دردرون خودم دارم، آن گل هم یك زمان در درون خودش دارد،آن درخت هم یك زمان در درون خودش دارد،آن درخت هم یك زمان در درون خودش دارد، این سنگ هم یك زمان در درون خودش دارد؛ و زمانی كه در درون هر چیزی هست عین وجود آن چیز است.
حال كه این مطلب را دانستیم معنی احیای شب قدر را می دانیم. زمان را زنده نگه داریم یعنی زمان خودمان را زنده نگه داریم،هر كدام مان آن زمانی را كه در درون ماست زنده نگه داریم. آن زمانی كه در درون ماست چیست؟ آن همان خود ما هستیم، از حقیقتِ ما جدا نیست. پس زمان خودمان را، شب خودمان را زنده نگه داریم یعنی خودمان یك شب واقعاً زنده باشیم، واقعاً زنده زندگی كنیم نه اینكه مرده زندگی كنیم. در اخبار و احادیث وارد شده است كه در روز قیامت، گذشتۀ انسان و زمان گذشتۀ انسان را به انسان ارائه می‌دهند و انسانها مختلف می‌بینند؛ وقتی نگاه می‌كنند یك موجودی را می‌بینند كه قطعاتی از آن سیاه و تیره است و قطعاتی از آن سفید و درخشان، به اختلاف. یك نفر می‌بیند بیشترِ این قطعات تیره است، دیگری می‌ بیند بیشتر این قطعات سفید و برّاق است. یكی ممكن است در تمام اینها چند نقطۀ سیاه ببیند، همه را سفید ببیند، و دیگری برعكس چند نقطۀ سفید ببیند و همه را سیاه ببیند. تعجب می‌كند:این چیست كه به او ارائه داده‌اند؟ ! می‌گویند این زمانِ توست، این عمر توست. آن ساعاتی كه این زمان را، این عمر را روشن و نورانی نگه داشته‌ ای، آن ساعاتی كه پروازی داشته‌ای، شوری داشته‌ای، عشقی داشته‌ای، دلت به یاد خدایت زنده بوده است، آن ساعات همان ساعات درخشان نورانی است. آن ساعاتی كه در آن ساعات خدمتی كرده‌ای، كار مفیدی انجام داده‌ای، ساعات نورانی توست.
و اما آن ساعاتی كه در آن ساعات غافل بوده ای، غرق در شهوات بوده‌ای، بر خلاف رضای خدا قدم برداشته‌ای، آنها دوران تیرگی و تاریكی عمر توست. این زمانِ توست، این عمر توست.(منبع: مجموعه آثار شهید مطهری . ج 23، ص: 465)( پایان)