پستویزه

#پست#ویزه

سلام علیکم
یکی از اعضای خانواده حاکم بر کویت "شیخه فوزیه الصباح"که وکیل دادگستری و نویسنده مطبوعاتی نیز هست مقاله حالبی در مورد حضرت ابالفضل العباس (ع) در روزنامه الرای کویت نوشته که بنده آنرا ترجمه و در فضای مجازی قرار داده ام.ترجمه را همراه با لینک مقاله خدمت دوستان تقدیم میکنم.
http://m.alraimedia.com/ar/article/makalat/2016/10/08/713219/nr/kuwai
در طول تاریخ بشری،قصه های زیادی در مورد عشق و سرگشتگی،جاودانه گردید. قصه ی قیس و لیلی،عنتر و عبله،و کلئوپاترا و مارک آنطونیو و...از آنجمله اند.این داستان ها را در مدارس و وسائل ارتباط جمعی مختلف ، خوانده ایم. اما قصه ای که زیباترین مفاهیم برادری و اخوت در طول تاریخ را در بردارد، از دیده ها پنهان نگه داشته شد.قصه ای که سزاوار بود از آن درس ها فراگیریم و آنرا پیش ِ چشم بصیرت خویش قرار دهیم.آن قصه،همانا داستان حماسه ی حضرت عباس(ع) با برادر ناتنی خود حضرت حسین(ع) است.
هنگامی که حضرت فاطمه (ع) در گذشت،امیر المومنین علی بن ابی طالب (ع) به برادر خود عقیل،فرمود دختری از نسل شیرمردان عرب برای من پیدا کن تا با او ازدواج کنم و پسری شجاع برایم به دنیا بیاورد که یار و یاور برادرانش باشد.انتخاب ، به نام خانم حضرت فاطمه العامریة معروف به ام البنین، مادر حضرت عباس افتاد.همانگونه که او برای حسن و حسین و زینب، مادری و خدمت کرد،پسرش عباس نیز در طول عمرش همواره پا در رکاب برادرش حسین و در خدمت او بود تا زمانی که با هم به شهادت رسیدند.
برادری نجیبانه عباس و تربیت والای او بود که باعث شد حسین او را به فرماندهی و حمل عَلَم سپاه کوچک خود برگزیند.حسین با بودن عباس در کنار خود، از نظر روحی احساس راحتی میکرد.رابطه صمیمانه عباس تنها به حسین منحصر نمیشد، بلکه او برادری خوب برای حسن و تکیه گاه و پشتیبان و نگهبان خواهرش زینب نیز بود.
آنچه مرا به نقل بسیار مختصر این قصه رابطه ی صمیمی و ارزشمند بین دو برادر ناتنی واداشت،کثرت پرونده هایی است که در مورد اختلافات عمیق بین برادران در دادگاهها بر سر مال و ارث یا به دلایل شخصی و از هم گسیختگی خانواده ها می بینم.برادرانی را می یابم که تا سرحد قهر مطلق با هم ستیز میکنند.یا آنانکه هیچگاه وارد خانه های یکدیگر نمی شوند، و حتی اگر در راه به هم بربخورند از سلام به یکدیگر نیز دریغ می نمایند. یا برادرانی که جز در مناسبت های عید یا عروسی و مراسم عزا، به دیدار همدیگر نمی روند و هیچگونه اعتنایی به مشکلات و مصایب هم ندارند.
اگر هر برادری نهج و سیره عباس را فرا گیرد و در پیش نهد، بر چیده شدن صله رحم را که متاسفانه در حال تبدیل شدن به پدیده ای فراگیر در جامعه است ،نمی دیدیم.اگر اعضای خانواده ها تنها بخش کوچکی از اخلاق عباس را در زندگی روزمره خود پیاده میکردند،همه برادران و خواهران با خوشبختی و سعادت و ثبات و همبستگی خانوادگی روزگار سپری میکردند.
گویند عباس هیچگاه حسین را "برادرم "خطاب نکرد. تنها یکبار این را بر زبان آورد و آن در روز عاشورا و هنگامی بود که با دستان بریده از روی اسبش بر زمین افتاد. آن لحظات ، زمانی بود که دل عباس پیش از وداع با دنیا ، برای دیدن نزدیکترین انسان ، تپید.و در آن اوان دردناک، عباس حسین را با عبارت "ادرکنی یا اخی" ( ای برادر مرا دریاب) صدا زد.حسین به سرعت به نزد برادر با وفایش آمد و خاک و خون را از سر و صورت او کنار زد. عباس نگاه های آخر را به چهره حسین افکند و نفس های آخر خود را در آغوش برادر و مولایش کشید و به شهادت رسید. حسین ، عباس را در صحنه ای که والاترین و زیباترین مفاهیم برادری و محبت و وفاداری را به تصویر می کشد، وداع گفت. و گریه ای شدید سر داد و گفته ی معروف خود را اظهار داشت:« الان انکسر ظهری و قلت حیلتی و شمت بی الاعداء»...(هم اکنون کمرم شکست و راهکارهایم اندک شد و دشمنانم مرا شماتت کردند).
این، همان برادری حقیقی است که باید بر پایه آن گام برداریم.عباس همه گونه و در تمام مراحل و در سخت ترین اوضاع با حسین ایستاد وبه او وفادار ماند. هنگامی که در واقعه "طف" سختی ها و مصایب بر عباس فرود آمد، هیچگاه سست نشد و عقب نشینی نکرد و برادر را تنها نگذاشت و همواره صادقانه در کنار برادر ایستاد. پا در رکاب حسین ماند ، دستانش را و سپس جانش را از دست داد و به فیض شهادت نائل آمد تا بر قله شهامت و جاودانگی و شکوه بایستد. و داستان مردانگیش به عنوان بالاترین و والاترین و زیباترین قصه برادری در طول تاریخ بشری جاودانه بماند.
#محرم