دوش آن رشته های یاس که بود

دوش آن رشته های یاس که بود
خقته بر سینه ی دل انگیزت

راست گفتی که آرزوی منست
که چنان گشته گردن آویزت

با چه لبخند های ناز آلود
با چه شیرین نگاه شور انگیز

باز کردی ز گردن و دادی
به من آن یاس های عطر آمیز

بوسه دادم بسی به یاد تواش
دلم از دست رفت و مست شدم

آن چنانش به شوق بوییدم
که به بوی خوشش ز دست شدم

دوش تا وقت بامداد مرا
گل تو در کنار بالین بود

در بر من بخفت و عطر افشاند
بسترم تا به صبح مشکین بود

به شگفت آمدم که این همه بوی
زگلی این چنین عجب باشد

حیرتم زد که راز این گل چیست ؟
که چنینم از آن طرب باشد

آه دانستم ای شکوفه ی ناز
راز این بوی مستی آمیزت

کاندر آن رشته بود پیچیده
تاری از گیسوی دل آویزت ..