خاطره ای بنام زاینده رود

خاطره ای بنام زاینده رود
زمان جنگ بود و یکی شدن تجربه شیرینی بود که اتحاد را زمزمه می‌کرد . اهواز و آبادان و خرمشهر که زخمی شد انگار اصفهان آتش گرفت و درهایش را باز کرد به روی همه آنهایی که خانه نداشتند. سفره اصفهان پهن شد تا شاید مرهمی باشد برای زخم دلهایشان.
جنگ تمام شد و با هم ساختیم. مهاجران رفتند اما بخشی هم ماندند و دیگر مهاجر نبودند، بلکه این بار همشهری صدایشان زدیم.

آمار بیکاری که بالا وپایین شد دوباره این درهای اصفهان بود که باز شد به روی مهاجرانی از دور و نزدیک از چهار محال وبختیاری از اقوام لر و کرد و بلوچ آمدند و ماندند و سفره اصفهان همچنان پهن بود
گفتند مرکز ایران آب ندارد و زاینده رود را بردند.یزد،کرمان، قم و.....آن روزها زاینده رود نه تنها آب داشت که برای خیلی‌ها نان هم داشت و مردم اصفهان نه تنها آب را دادند که در نان هم شریک کردند همه را حتی افغانها که آمار خشونتهایشان امروز گلوی مردم اصفهان را می‌فشارد. حتی جلوی زاینده رود زنجیره انسانی هم نکشیدند تا زاینده رود برود و انسانیت بماند!
امروز اما زاینده رود به گل نشسته و هیچ کس خیالش نیست. اطراف کارون زنجیره انسانی می‌کشند تا آبش به حلقوم تشنه اصفهان نرسد.