بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
یونگ در کتاب روح و زندگی بدرستی می‌گوید که؛ توده‌های انسانی همیشه مراکز امراض مُسری روانی هستند. زیرا سلطهٔ ناخودآگاه جمعیِ در هم و بر هم‌ و تاریک،‌ خطیر و زندگی‌گیر است. پس جز به ضرورت با دیگران ارتباط نداشته باش. ارتباطات افسار گسیخته و باری به هر جهت، بیماری زاست. مگذار دیگران زباله های ذهنی و احساسی‌شان را در وجود تو سرازیر کنند. اینگونه ارتباطات را با دوستی و معاشرت دوستانه اشتباه مگیر.دوستی چیز دیگریست.
‌دوستان نزدیک و واقعی و امتحان پس‌دادهٔ هر کس در بهترین شرایط غالباً کمتر از انگشتان یک دست هستند. ادعای داشتن دوستان زیاد، نشانهٔ بی‌دوستی است. چنین کسی معنای متعالی دوستی را نفهمیده است.
هر آشنایی که دوست نیست. هر در و همسایه و همکاری که دوست نیست. هر که اظهار ارادت کند، که دوست نیست.
‌دوستی یک پیوند عمیق روحی است. پیش از آنکه تو او را بشناسی، روح می‌شناسد. آن، پیمانی اخوت‌گونه است. آن هم بعد از آنکه در موقعیت‌ های مختلف امتحانش را بخوبی پس داده باشد.
‌دوست در این وادی همان مؤمن مُمتَحَن - امتحان شده است.
صَدِيقٍ حَمِيمٍ - حمایت کننده است.( سوره شعراء بخشی از آیه 101)
و تو یا چنین دوستی داری یا نداری. اگر نداری، رشد و تعالی‌ات را در تنهایی‌ات پی‌گیر باش، که بالاترین دوست، ربّ خود توست که همیشه با توست. او بجای همهٔ نداشتن‌ هاست.