ﭼﻘﺪﺭ ﺟﺎﯼ ﺳﻮﺭﻩ ﺍﯼ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﭘﺪﺭ ﺧﺎﻟﯿﺴﺖ...

ﭼﻘﺪﺭ ﺟﺎﯼ ﺳﻮﺭﻩ ﺍﯼ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﭘﺪﺭ ﺧﺎﻟﯿﺴﺖ...
ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﻮﺩ :
ﻗﺴﻢ ﺑﺮ ﭘﯿﻨﻪ ﯼ ﺩﺳﺘﺎﻧﺖ، ﮐﻪ ﺑﻮﯼ ﻧﺎﻥ ﻣﯿﺪﺍﺩ
ﻭ ﻗﺴﻢ ﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻧﮕﺮﺍﻧﺖ...
ﻗﺴﻢ ﺑﺮ ﺑﻐﺾ ﻓﺮﻭ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺕ ﮐﻪ ﺷﺎﻧﻪ ﯼ ﮐﻮﻩ ﺭﺍ ﻟﺮﺯﺍﻧﺪ
ﻭ ﻗﺴﻢ ﺑﺮ ﻏﺮﺑﺘﺖ، ﻭﻗﺘﯽ ﻫﯿﭻ ﺑﻬﺸﺘﯽ ﺯﯾﺮ ﭘﺎﯾﺖ ﻧﯿﺴﺖ...