ﻗﺴﻢ ﺑﻪ ﺳﯿﺐ، ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻟﺒﺖ ﺧﻨﺪﻩ‌ﺳﺖ

ﻗﺴﻢ ﺑﻪ ﺳﯿﺐ، ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻟﺒﺖ ﺧﻨﺪﻩ‌ﺳﺖ
ﻗﺴﻢ ﺑﻪ ﻣﺎﻩ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻮ ﺁﮐﻨﺪﻩ‌ﺳﺖ
ﻗﺴﻢ ﺑﻪ ﻗﺮﻣﺰﯼ ﮔﻮﻧﻪ‌ﺍﺕ ﮐﻪ ﻣﯽ‌ﮔﻮﯾﻨﺪ
ﭼﺮﺍﻍ ﺭﺍﻩ ﺷﻬﯿﺪﺍﻥ ﺣﺎﻝ ﻭ ﺁﯾﻨﺪﻩ‌ﺳﺖ
ﻗﺴﻢ ﺑﻪ ﺷﺎﺧﻪ‌ﯼ ﺷﺐ‌ﺑﻮ ﮐﻪ ﻋﻄﺮ ﻭﺣﺸﯽ ﺁﻥ
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﯾﺎﺩ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ‌ﺳﺖ
ﻗﺴﻢ ﺑﻪ ﺷﺐ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺩﻩ‌ﺍﯾﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﻝ
ﻗﺴﻢ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﺩﻝ ﺷﺴﺘﻪ‌ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﺳﺖ
ﻗﺴﻢ ﺑﻪ ﮐﻮﻩ، ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﮑﯿﻪ‌ﮔﺎﻩ ﻣﺤﮑﻤﯽ‌ﺍﻡ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺎﺭ ﮔﺮﺍﻥ ﺭﻭﯼ ﺷﺎﻧﻪ‌ﯼ ﺑﻨﺪﻩ‌ﺳﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﯾﺎ ﻏﻠﻂ ﺁﻥ‌ﻗﺪﺭﻫﺎ ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﻡ
ﮐﻪ ﭼﺸﻢ‌ﻫﺎﯼ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺩﯾﺪﻥ ﺗﻮ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ‌ﺳﺖ
ﺗﻮ ﻣﯽ‌ﺭﻭﯼ ﻭ ﻣﻦ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻣﯽ‌ﮐﻨﻢ ﻧﺮﻭﯼ
ﻭﻟﯽ ﭼﻪ ﻓﺎﯾﺪﻩ ﻭﻗﺘﯽ ﺩﻝ ﺗﻮ ﯾﮏ‌ﺩﻧﺪﻩ‌ﺳﺖ
ﻗﺴﻢ ﺑﻪ ﺧﻮﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﺭﻭﯼ ﺳﻨﮕﻔﺮﺵ ﺣﯿﺎﻁ
ﺩﻟﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻣﺮﻍ ﺳﺮﮐﻨﺪﻩ‌ﺳﺖ
ﻗﺴﻢ ﺑﻪ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻣﺎﺟﺮﺍﯾﻢ ﺑﻮﺩ
ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺟﺪﺍ ﻣﯽ‌ﺷﻮﺩ ﻣﮕﺮ ﺯﻧﺪﻩ‌ﺳﺖ!؟