P30

(زمان حال)
اون روز درباره اینکه ریچارد می خواد چه کارهایی انجام بدی و چجوری رفتار کنی ، و همچنین درباره اینکه تو چه چیزهایی می خوای و مواردی مثل این حرف زدین . از اون روز همه چیز برای خانواده ات بهتر شد و خودت هم مشکل خاصی نداشتی . واقعا خیلی خوب میشه اگه همیشه همه چیز خوب پیش بره .
《هی رونیکا ، حواست کجاست؟》
با صدای ریچارد رشته افکارت پاره شد
《شرمنده ، حواسم اینجا نبود》
《الان زمان رقصه . آماده ای؟》
《آره . بریم》
دستت رو توی دست ریچارد گذاشتی و با هم به وسط سالن رفتین . با پخش شدن آهنگ ، هماهنگ حرکت کردین
صورت هاتون رو به روی هم بود برای همین می تونستی احساس عمیق داخل چشم های ریچارد رو ببینی . این حسش الان باعث ترست نمی شد بلکه باعث می شد حس بدی نسبت به خودت داشته باشی . می دونستی نباید اینجوری باشی ولی نمی تونستی کاریش کنی
بعد از تموم شدن آهنگ و چرخش آخرتون ، وایستادین و همه تشویقتون کردن . خب این قسمتش که به خیر گذشت .

چند دقیقه بعد از تموم شدن رقص دوم ، به یک سالن دیگه برای خوردن شام رفتین . برای شما دو نفر میز جدا گذاشته بودن که یه مقدار از بقیه فاصله داشت . این واقعا بهتر بود لااقل الان نیاز نبود کسی رو اطرافتون ببینی
《مطمئنم کل این چند ساعت همه روی مخت بودن و الانم دوست داری مراسم سریع تر تموم بشه》
《دقیقا! کاملا درست گفتی . واقعا چجوری این چیزهارو تحمل می کنی؟》
《من مشکل خاصی ندارم چون همیشه درحال حرف زدن درباره کارهامم پس خسته کننده نیست》
《منطقیه》