ﺷﻨﺒﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﺪﯼ ﺑﻮﺩ، ﺭﻭﺯ ﺑﯽﺣﻮﺻﻠﻪﮔﯽ،

ﺷﻨﺒﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﺪﯼ ﺑﻮﺩ، ﺭﻭﺯ ﺑﯽﺣﻮﺻﻠﻪﮔﯽ،
ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺑﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺷﺪ ﻏﺰﻟﯽ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﮕﯽ؛
ﻇﻬﺮ ﯾﮏﺷﻨﺒﻪﯼ ﻣﻦ، ﺟﺪﻭﻝ ﻧﯿﻤﻪﺗﻤﻮﻡ،
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﻧﻪﻫﺎﺵ ﺳﯿﺎﻩ، ﺭﻭﯼ ﺧﻮﻧﻪ ﺟﻐﺪ ﺷﻮﻡ؛
ﺻﻔﺤﻪﯼ ﮐﻬﻨﻪﯼ ﯾﺎﺩﺩﺍﺷﺘﺎﯼ ﻣﻦ
ﮔﻒ ﺩﻭﺷﻨﺒﻪ ﺭﻭﺯ ﻣﯿﻼﺩ ﻣﻦ ﺋﻪ،
ﺍﻣﺎ ﺷﻌﺮ ﺗﻮ ﻣﯽﮔﻪ ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ
ﺗﻮ ﻧﺦ ﺍﺑﺮﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﻭﻥ ﺑﺰﻧﻪ،
ﺁﺥ ﺍﮔﻪ ﺑﺎﺭﻭﻥ ﺑﺰﻧﻪ،
ﺁﺥ ﺍﮔﻪ ﺑﺎﺭﻭﻥ ﺑﺰﻧﻪ!
ﻏﺮﻭﺏ ﺳﻪﺷﻨﺒﻪ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﯼ ﺑﻮﺩ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻧﻮﮎ ﮐﻮﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩﻥ
ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﻫﯽ ﺯﺩﻡ ﺍﺯ ﺍﯾﻦﺟﺎ ﺑﺮﻭ!
ﺍﻣﺎ ﻣﻮﺵ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪﯼ ﻣﻦ!
ﻋﺼﺮ ﭼﺎﺭﺷﻨﺒﻪﯼ ﻣﻦ!
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺵﺑﺨﺘﯽ ﻣﺎ!
ﻓﺼﻞ ﮔﻨﺪﯾﺪﻥ ﻣﻦ!
ﻓﺼﻞ ﺟﻮﻥﺳﺨﺘﯽ ﻣﺎ!
ﺭﻭﺯ ﭘﻨﺞﺷﻨﺒﻪ ﺍﻭﻣﺪ
ﻣﺚ ﺳﻘﺎﺋﮏ ﭘﯿﺮ،
ﺭﻭ ﻧﻮﮎﺍﺵ ﯾﻪ ﭼﯿﮑﻪ ﺁﺏ
ﮔﻒ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﯿﺮ، ﺑﮕﯿﺮ!
ﺟﻤﻌﻪ ﺣﺮﻑ ﺗﺎﺯﻩﺋﯽ ﺑﺮﺍﻡ ﻧﺪﺍﺷﺖ،
ﻫﺮ ﭼﯽ ﺑﻮﺩ، ﭘﯿﺶﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦﻫﺎ ﮔﻔﺘﻪﺑﻮﺩ!

هفته خاکستری، شهیار قنبری