ا

ا

توی همه دوستت دارم ها، عاشقتم ها، می میرم برات ها، یک "تا"ی عجیبی وجود دارد که اتفاقا همین "تا" کیفیت رابطه را مشخص می کند و زمانش را. "تا"ی اینکه چقدر باب میلش رفتار کنی، چقدر خواسته هایش را عملی کنی، چقدر آدمی باشی که او فکرش را می کرده و حتی "تا"ی پول و خانه و ماشین و این ها. تقریبا همه آدم ها هم این "تا" را دارند."تا"ی دوست داشتن.

برای بعضی ها این "تا" شبیه "تا"ی پارچه است.
نهایتش روی پارچه ی رابطه خط می اندازد ولی اتو شدنی است.
"عاشقتم را" "دوستت دارم" می کند ولی حتی با بوی عطرش قلب تند تند می تپد.
برای بعضی دیگر "تا"ی رابطه ، مقواییست.
کمر مقوا را می شکند، چروک های ریز رویش می اندازد ولی جداشدنش به این آسانی ها نیست. جدا هم بشود، رگ و ریشه باقی می گذارد. رگ و ریشه ای که درد دارد.

اما، امان از "تا"های کاغذی؛ که هم تیز است و هم زود و با صدا برش می خورد. حواست نباشد دستت را هم می برد، دلت که بماند....

ماها باید یاد بگیریم. یاد بگیریم که هر دوستت دارم‌ی "تا" دارد. اینطوری زودتر از همیشه می فهمیم که پارچه، مقوا یا کاغذ رابطه مان کی "تا" می خورد. اینطوری بهتر می فهمیم که توی هر دوستت دارم‌ی یک "میم" منیت‌ مخفی است که اگر پیدا شود؛....
وای اگر پیدا شود....