خدايا كفر نميگويم، 

خدايا كفر نميگويم، 
پريشانم، 
چه ميخواهي تو از جانم؟! 
مرا بي آنكه خود خواهم اسير زندگي كردي. 
خداوندا! 
اگر روزي ز عرش خود به زير آيي 
لباس فقر پوشي 
غرورت را براي تكه ناني 
به زير پاي نامردان بياندازي 
و شب آهسته و خسته 
تهي دست و زبان بسته 
به سوي خانه باز آيي 
زمين و آسمان را كفر ميگويي 
نميگويي؟! 
خداوندا! 
اگر در روز گرما خيز تابستان 
تنت بر سايه ي ديوار بگشايي 
لبت بر كاسه ي مسي قير اندود بگذاري 
و قدري آن طرفتر 
عمارتهاي مرمرين بيني 
و اعصابت براي سكه اي اين سو و آن سو در روان باشد 
زمين و آسمان را كفر ميگويي 
نميگويي؟! 
خداوندا! 
اگر روزي بشر گردي 
ز حال بندگانت با خبر گردي 
پشيمان ميشوي از قصه خلقت، از اين بودن، از اين بدعت. 
خداوندا تو مسئولي. 
خداوندا تو ميداني كه انسان بودن و ماندن 
در اين دنيا چه دشوار است، 
چه رنجي ميكشد آنكس كه انسان است و از احساس سرشار است…