درخت اگر منم امید صد جوانه تویی

درخت اگر منم امّید ِ صد جوانه تویی
بهار ِ سبز ِ دل انگیز را ، نشانه تویی
اگر که شاعرم و شعر می شود حرفم
ردیف ِ ناب ِ غزلهای عاشقانه ، تویی
اسیر ِ بغض ِ گلوگیر ِ گاه گاه ِ شبم
دلیل بغض ِ من و گریه ی شبانه تویی
دَمی منم که ز شادیّ ِ بودنت ، شادم
و گاه ، باعث ِ احوال ِ غمگنانه تویی
من از نگاه ِ تو اکسیر ِ مِهر ، می نوشم
به سرزمین ِدلم ، عشق ِ جاودانه تویی
منم که مَطلَع ِ دیوان ِ درد و اندوهم
و شادمانگی ِ ، اوج ِ هر ترانه تویی
منم کویر ، تو باران ، شبیه ساحل و موج
پُرَم ز حسرت و ، دریای بیکرانه تویی
دلم که از همه ی شهر ِ خسته ، می گیرد
خوشم که بهتر از این مردم ِ زمانه تویی
تویی که صبح ِ دلم را طلوع ِ امّیدی
برای اینکه بکوبد دلم ، بهانه تویی ...