گل میکند به باغ نگاهت جوانیم...

گل میکند به باغ نگاهت جوانیم...

وقتی بروی دامن خود می نشانیم...

داغ جنون قطره اشکم به چشم تو..

هر چند از دو چشم خودت می چکانیم...

من عابر خلوت... شکسته دل توام...

تا بیکران چشم خودت می کشانیم..

یک مشت بغض یخ زده، تفسیر می کند...

اندوه ودرد غربت... بی همزبانیم...

وقتی پرید رنگ تو از، پشت قصه ها ..

تصویر شد نهایت ...رنگین کمانیم....

تو،آن گلی که می شکفی ،در خیال من..

پر می شود ز عطر خوشت ،زندگانیم..

در کهکشان چشم تو ،گم می شود دلم...

سر گشته در نهایتی، از بی نشانیم...

زیباترین ردیف، غزلهای من تویی...

ای یار سرو قامت... ابرو کمانیم..

حالا بیا و غربت ما را ،مرور کن..

ای یادگار وسعت، سبز جوانیم...